Het is iets dat ik, soms onbedoeld en ongewenst, veel doe. Me ergeren. En niet zo’n beetje ook. Eigenlijk deed ik het steeds minder de laatste maanden. Maar ineens gebeurt het me weer een stuk vaker. Ik erger me groen en geel aan alles en iedereen.

Enkele luttele voorbeelden; mijn colleges filosofie van de kunsten. Alles leuk en aardig, maar ik kan toch wel verdomde goed merken dat de benadering een heel andere is dan de mijne. Ik heb vorig jaar mijn diploma voor de kunstacademie behaald en besloot daarna filosofie te gaan studeren aan de universiteit in Utrecht. Helemaal te gek en tot nu nauwelijks tegenvallers. Dat ik in mijn tweede jaar keuzevakken mag volgen, is helemaal fijn, want dan kan ik eindelijk kunst en filosofie gaan combineren. Waar ik gaandeweg echter achtergekomen ben, is dat de filosofische of kritische benadering enorm analytisch en beschouwend is. Dit is logisch, maar ik had er niet zo bij stilgestaan dat dit nogal wat weerstand bij mij zou oproepen. Ik ben kunstenaar, benader kunst vanuit mijn gevoel, vanuit begrip voor het idee, ook kritisch, maar vanuit de intenties. De ‘Guernica’ van Picasso wordt getoond. ‘Wat zien jullie?’ Het eerste dat me te binnen schiet is paniek, maar in plaats van te praten over wat het werk uitdraagt, hebben we het over ‘abstracte vormen’, ‘symmetrie’ en ‘dat oog van die os hoort toch niet op zijn kin te zitten?!’ Zucht.

Nog zo iets. Mijn vriendje en ik zijn nu een half jaar samen. Ik ben nog nooit zo blij geweest met iemand en het gaat nog steeds onwijs goed. Zijn zus is afgestudeerd en ter ere van dat heuglijke feit gingen we borrelen en uit eten. Wat ik niet had verwacht, is dat het halve oud-dispuut van mijn vriend er ook bij zou zijn. Ik werd dus voorgesteld. Aan allemaal jongens van een jaar of twintig in pak. Met dispuutstropdas. En een dispuutslied. Om het even wordt ‘silentiuum!’ geschreeuwd als er gespeecht gaat worden. Ja jongens, gefeliciteerd, jullie hebben gymnasium gedaan en moeten dan, uiteraard, om het even met Latijnse termen gaan smijten. Hulde hoor, erg leuk. Mijn irritatielevel had zijn top bereikt toen ik achteraf hoorde dat wat met name was blijven hangen bij de boys, mijn neuspiercing was. Ja, ik heb een jaren 70-kapsel, een neuspiercing en een tatoeage. Ik heb kunstacademie gedaan, dus nee, ik zit zelf niet bij een dispuut. Of ik wel eens een vrouw gebeft heb? Nee jongen, botvier vooral je eigen sociale onvermogens op dat glas bier dat voor je neus staat, want ik heb hier gewoon even niet zo’n zin in.

Iedereen moet vooral in zijn waarde gelaten worden en ik wil ook echt geen mensen afkeuren. Het wil niet zeggen dat andere benaderingen per se verkeerd zijn. Maar ergeren aan andermans opvattingen kan ik me wel. Uiteindelijk is het ook prettiger voor jezelf je niet te veel aan anderen te ergeren, maar soms kan je gewoon niet anders.

Bekijk alle logs van Soof