Toen ik ruim 37 weken zwanger was, dacht ik nog steeds dat de zware periode nog moest komen. Oké, ik had een dikke buik en dito enkels, maar ging overal nog op de fiets naartoe en begon net een beetje aan mijn zwangerschapsverlof te wennen. En toen vertelden ze me dat ik over vijf dagen moeder zou zijn.

We waren in het ziekenhuis voor een tweede draaipoging. Onze kleine lag namelijk verkeerd om (in stuit), en een week eerder was het niet gelukt om hem van buitenaf om te draaien. Ook nu lukte het niet en we werden uitgebreid voorgelicht over onze opties. We besloten om voor een natuurlijke bevalling te gaan en wilden naar huis gaan om rustig de laatste weken af te wachten.

De gynaecoloog dacht daar anders over: "Zoals gebruikelijk bij een hoge bloeddruk zullen we de bevalling gaan inleiden," zei ze, en even later: "Het heeft geen haast, het kan wel tot na het weekend wachten." Dat was op woensdagmiddag; die maandag zou het allemaal gebeuren. Wij waren stomverbaasd; waarom had niemand ons dat eerder verteld?

Dat weekend gingen we als de wiedeweerga het huis in orde maken. Natuurlijk hadden we alle essentiële zaken al op orde maar de babykamer schilderen, dat was er nog niet van gekomen. Net zo min als plinten leggen en de box in elkaar zetten. Na een weekend hard werken reden we op maandagochtend 19 september met weinig stress naar het ziekenhuis.

De bevalling verliep voorspoedig en 's avonds om 18.23 uur werd onze zoon J. geboren. Iedereen die kinderen heeft kan je vertellen dat de geboorte van een kind een heel bijzondere ervaring is. Dat vonden P. en ik ook. Ik heb mezelf nooit zo als moeder gezien (zie ook deze column, die ik in mei schreef) maar op het moment dat je een kind krijgt, ben je ontegenzeggelijk moeder.

Hoe dat moederschap voelt? Als een combinatie van heel veel liefde en heel veel zorgen. Uiteraard is jouw kind het mooiste en liefste kind van de wereld. Maar tegelijkertijd denk je constant: "hij huilt, zou er iets zijn?" of "hij maakt geen geluid, zou er iets zijn?" of (na een paar dagen) "hij huilt, is dit het einde van mijn nachtrust?"

Die nachtrust, dat weet je van tevoren, die kun je in het begin wel vergeten. Dat is één van de redenen dat wordt aangeraden om goed uitgerust aan de bevalling te beginnen. Als de baby er eenmaal is, luidt het devies: slapen wanneer de baby slaapt. Dus ik dut wat af deze dagen. Drie uur achter elkaar is tot nu toe het maximum geweest.

P. is vandaag weer aan het werk gegaan; voor mij begint nu de derde helft van mijn zwangerschapsverlof. Of zoals mijn eigen moeder vandaag zei: "Dit is de eerste dag van de rest van je leven."

Bekijk alle logs van Suzan