Nietsvermoedend zat ik met mijn kopje thee op de bank, lekker eens een avondje te zappen, toen er plots een opengesperde vagina in beeld kwam. Echt waar! Ik keek op mijn klok. Tien over tien. Dat is een nette tijd. Ik was in lichte paniek.

Dit is mijn lijf. Zo heet het programma. En dit programma slaat werkelijk alles.

Mensen gaan met hun genânte kwalen naar het inloopspreekuur. Op straat. Met een cameraploeg in hun nek. Want hun klachten zijn waarschijnlijk te genânt om mee naar de dokter te gaan. Dus dan maar op televisie. Veel minder genânt! Eerst keek ik naar een enorm overmatig zwetende vrouw. Ik werd bijna onwel. ‘Kijk dan niet’, hoor ik je denken. Dat gaat dus niet, want dingen die je niet wil zien, daar móet je naar kijken. Zo werkt dat in de natuur.

En ineens, als ‘blijf-kijken-shot’ voor de reclame, kwam de vagina in beeld. De jonge vrouw, met een string op haar enkels, liet de straatartsmevrouw en de cameraploeg even flink naar haar probleem, grote schaamlippen, kijken. Van heel dichtbij. Maar echt héél dichtbij. Ik typ dit met enige, plaatsvervangende, schaamte. Ik zou het liever in een privé bericht naar één persoon schrijven, maar ja, zij toont haar intieme probleem aan heel Nederland. Dus ik schrijf ook gewoon dapper door.

Na de reclame werd ik direct meegenomen naar de operatiekamer, waar er met een dikke zwarte markeerstift strepen werden gezet op de schaamlippen. En daarna werden ze eraf geknipt. Denk ik. Dat zagen we dan niet. Wel zagen we dat ze weer terug kwam bij de straat-dokter. Die wilde natuurlijk het resultaat zien. En weer, vol in beeld, moest die broek uit en ging de camera weer op inzoom-stand.

‘Na drie weken kon ik al fietsen’, riep de vrouw blij. ‘Zullen we eens even kijken?’ vroeg de arts. ‘Nee, we zullen niet eens even kijken!’, riep ik nog. Maar daar trok de tv-arts zich niets van aan. ‘Het ziet er rustig uit’, zei ze, terwijl ze de kortgewiekte schaamlippen van de patiënt bevoelde. Op het gezicht van de arts verscheen een gelukzalige glimlach.

Waarom doen mensen dit? Ze kunnen toch zelf naar de dokter? Met een beetje tegenslag komen ze in de wachtkamer een bekende tegen en schamen ze zich, als de kwaal al zichtbaar is. Maar niet meer dan dat. Dus, wat bezielt de mens tegenwoordig om zo ver te gaan op televisie? Ik heb werkelijk geen idee. En ik kijk dus ook echt nooit meer naar dat ernstig ranzige programma.

Maar. Mocht jij nu toch benieuwd zijn. Volgende week komt er een mevrouw met een stoppelbaard, een man met gore, zwarte afgebrokkelde teennagels en iemand met een soort ranzig eczeem tussen zijn of haar billen.

Proost!

Bekijk alle logs van Marlease