Op de voorkant van dit boek staat dat het een feest is om te lezen. Vaak zijn de aanbevelingen op de kaft van een boek flink overdreven, maar in dit geval was ik het er zowaar mee eens. Jong, vrij & lamlendig ís een feest om te lezen.

Dinges gaat graag anoniem door het leven. Want als je niet opvalt en mensen steeds vergeten dat je bestaat, zullen ze je met rust laten en dat heeft Dinges graag. Hoe hij zijn studie heeft voltooid is voor hem ook een raadsel, hij vulde zijn tijd niet met hard studeren, maar met een paar boeken, wat verveling en muziek.

Nu hij echter is afgestudeerd, vliegen de verwachtingen zijn oren om. Blijkbaar is het nu plots de bedoeling dat hij uit huis gaat en een baan zoekt, maar een baan zoeken lijkt hem werkelijk verschrikkelijk. Liever doet Dinges niets. Helaas gooien zijn ouders roet in het eten, zij zien het namelijk niet zitten dat hun lamlendige zoon nog langer op hen blijft parasiteren.

Dus staat Dinges op straat. Het lijkt hem geweldig om als een echte clochard onder een brug te slapen, niets te doen en met rust gelaten te worden, maar het lukt hem niet om een knappe brug te vinden, en dat straatleven is toch niet echt iets voor hem. Dus belt hij Stéphanie, een vriendin van de universiteit. Zij huurt met een aantal andere mensen een appartement in Parijs en had hem gevraagd ook bij haar te komen wonen. Vanwege karakterologische bezwaren had hij geweigerd, maar nu heeft hij niet veel keus meer.

In Parijs woont hij samen met Stéphanie, Bruno en Valérie. Wel jong, wel vrij, maar niet lamlendig. Zijn drie huisgenoten begeven zich vol goede moed op de arbeidsmarkt, werken aan hun toekomst en komen onder de mensen. Dinges niet, hij kiekt liever in zijn onderbroek televisie. En ook al wil hij absoluut niet werken, nu hij een appartement in Parijs heeft, moet hij wel.

Per toeval krijgt hij een baan bij de televisie, en daar waar veel mensen onder de indruk zijn van zijn geweldige stageplaats, vindt Dinges het maar niets. Het liefst verstopt hij zich de hele dag op de WC en het is dan ook geen verrassing dat hij zijn baan niet lang weet te behouden en zijn grootste droom uit komt; hij krijgt een uitkering. Nu kan hij inderdaad hele dagen op de bank en in bed liggen, zonder dat mensen zich met hem bemoeien.

Voor Dinges is volwassen worden geen noodzakelijk kwaad, maar een angstbeeld waar hij absoluut niet aan wil voldoen. Zijn generatie (onze generatie!) heeft zoveel mogelijkheden, zoveel keuzes en Dinges kiest voor niets. Hij is jong, vrij en lamlendig. Maar snel begint hij te beseffen dat het niet kan. Dan neemt het boek een interessante wending, want Dinges komt er achter dat werken, je sociaal opstellen en in de smaak vallen helemaal niet moeilijk is. Naar aanleiding van een bijbaantje krijgt hij zelfs een echte baan aangeboden, in een branche die hem niet ligt, en waar hij eigenlijk niets mee te maken wil hebben.

Langzaam begint hij zich af te vragen of lamlendig in je onderbroek televisiekijken wel echt zo geweldig is, en of hij nu niet gewoon in de maatschappij moet gaan staan, in plaats van er lafjes naast te liggen.

Romain Monnery heeft het verhaal van Dinges niet alleen enorm vermakelijk opgeschreven, maar hij toont ook direct aan wat er mis is met onze generatie. Want als the sky the limit is, waar begin je dan in hemelsnaam?

Jong, vrij & lamlendig is een feest om te lezen, maar wel een feestje waar je scherpe tante aanwezig is met maatschappijkritische vragen. Gelukkig is die tante enorm leuk en wordt dit leesfeestje geen moment zuur of bitter en sluit je de nietsnut Dinges in je hart. Dit boek krijgt dan ook de maximale score; vijf van de vijf roze kogels.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
4 oktober 2011
304 bladzijden

Bekijk alle logs van Judith