De kapsalon is volgens historicus Paul van de Laar een voorbeeld van hedendaags cultureel erfgoed. En dat culturele erfgoed is zowat letterlijk ontstaan in mijn achtertuin. Delfshaven in Rotterdam zal nooit meer hetzelfde zijn.

Wie had er ooit gedacht dan een doornsnee shoarmatent en een kapper met haast en een hongerige maag de snackwereld op zijn kop zouden zetten? Waar de Febo nu zeventig jaar bestaat en de vette frieten en kroketten achter in je huig worden gedrukt, komt de kapsalon nog maar net om de hoek kijken. Een snackbaby, maar wel eentje met potentie. Want als je zelfs bent gearriveerd in de United States of the Obese, dan weet je als snack dat je nergens meer heengaat (behalve dan rechtstreeks naar de dikke reet van Lucy en de vetpens van Tony (o my gosh, I can’t believe it, so many flavours put together!)

Maar goed, we beginnen bij het begin. In Rotterdam, een stad waar niemand ooit tijd heeft om iets te doen (men is altijd te druk met al het andere), was het een verademing dat er een snack op tafel werd getoverd waar (bijna) alle 173 nationaliteiten die Rotterdam rijk is, het mee konden vinden. Patat voor de Surinamer, shoarma voor de Turk en Marokkaan, kaas voor de koppen, sla voor de gezondheidfreaks (of is het toch meer gedaan voor de kleur) en wat saus voor de vetbekken.

Het is een snack die te verkrijgen is in de varianten klein en groot en tegenwoordig kun je ook een vissalon en een kipsalon bestellen. Als we dit doortrekken dan verschijnt er binnenkort ook de sushisalon en de veggiesalon. Maar wellicht moeten we deze snack gewoon in zijn waarde laten en moet de kapsalon blijven zoals deze hoort te zijn: vet en ranzig.

Want dat is het. Laten we eerlijk wezen. Ik eet vaak gefrituurde meuk, maar een kapsalon (ook al woon ik dan in de geboortewijk van dit multiculturele erfgoed), daar heb ik mij tot nog toe maar een keer aan gewaagd. En dit was volgens de etiquette geen goede kapsalon, want in plaats van patat, tuurde ik met mijn dronken koppie in de richting van aardappelschijfjes. What the f*ck? Dat was voor mij, als groentje op dit gebied, een regelrechte afknapper. Dat is hetzelfde wanneer je een stuk zalm bestelt en deze vervolgens in driehoekjes wordt opgediend. Het klopt gewoon niet! Voor mij dus de eerste en de laatste keer dat ik mij door deze calorieknaller heb laten verleiden.

Vorige week liep ik over straat toen ik twee gasten voor mij in een moordend tempo deze serial snack zag verorberen (deze snack kan zeker moorden, hij bevat namelijk zo’n 1800 calorieën). Al lopend hielden zij met de ene hand de aluminiumbak vast om met hun andere hand de witte plastic vork naar voren en naar achteren te bewegen. Met verbazing liep ik erachter, want ik kon me niet voorstellen dat een van deze gasten niet binnen een minuut het loodje zou leggen wegens verstikking door het al lopend eten. Niets was minder waar. Ze gingen de hoek om toen een van de gasten bijna struikelde en zijn vers gekochte kapsalon op straat viel. De gehele inhoud viel op straat en de vork stak als vredesvlaggetje in het geplette vlees. Cultureel erfgoed lag op straat en de jongens konden het zojuist gevallen stuk kunst niet meer waarderen en lieten de pitbull die zij bij zich hadden zich eens flink uitleven.

Bekijk alle logs van NicFinch