Soms heb ik zo'n bui. Weet je wel, zo een waarbij de hele wereld gewoon kapot mag vallen en dat je echt schijt hebt aan alles. In zo'n bui begrijp ik moordenaars, vandalen en zinloos geweld plots heel goed. Sterker nog, zelfs dierenmishandeling vind ik dan keimooi.

Normaal gesproken blijf ik thuis tijdens zo'n bui. Juist omdat die buien zo conflicteren met mijn ware aard. Ik geloof namelijk graag dat ik een goed mens ben, en goede mensen duwen geen bejaarden de bus uit of geven stiekem een hondje een schop. Juist om dat soort acties te voorkomen, blijf ik thuis. Zou ik thuis moeten blijven.

Vandaag niet. Een deel van mij is wel thuis gebleven, de lieve, meegaande pacifist. En daar ben ik blij om, want tijdens deze bui ben ik echt Terror-Mia-Extraordinaire. TME. Dat ben ik vandaag. En daar waar ik altijd beleefd ben en confrontaties uit de weg ga, ga ik juist nu op zoek naar een confrontatie. Of zoals mijn foute ex het altijd zo mooi wist te zeggen; 'ik moet echt heel nodig weer eens iemand vol op zijn smoel rossen.' Dat wil ik vandaag heel graag. Ik moet het echt heel nodig. En het is vreemd, want ondanks mijn moordlustige en bizarre fantasieën, heb ik nog nooit een ander mens opzettelijk fysiek pijn gedaan, gewoon voor de leuk.

Omdat ik bang ben dat pacifistische ik op het laatste moment roet in het eten gaat strooien, moet ik drugs hebben. Ik gebruik al heel lang geen drugs meer, omdat het al het mooie in mij doodt. Niet alleen ga ik drugs scoren, ik moet ook heel nodig anonieme seks hebben. Ook nog nooit gedaan. Gewoon seks, met iemand, omdat het kan. Misschien kan ik wel een of andere vage drugsdealer pijpen en kan ik geld besparen. Twee walgelijke ervaringen in een klap, zonder dat het me een cent kost. En hey, misschien ros ik hem na het neuken zijn tanden wel uit zijn smoel en ben ik voor het avondeten weer thuis.

Ik hoef niet lang te zoeken naar de hangallochtonen. Dat is het mooie van deze stad, ze hangt aan elkaar van clichés. In het oude gedeelte zijn de hoeren, en daar waar de hoeren zijn, zijn de wannabe pooiertjes en drugsdealers. Ik loop er op een af. Geen flauw idee wat zijn afkomst is, maar het is een mooie jongen, met een olijfkleurige huid.
"Wat moet ik doen om een paar gram wit van jou te krijgen?"
Hij kijkt me strak aan en geeft geen sjoege.
"Hoor je me niet, teringnaffer?"
Ik kom niet zo bevreesd over als ik had gehoopt, want hij begint te glimlachen. Zonder een woord te zeggen, draait hij zich om en wenkt dat ik mee moet lopen. Uiteraard komen we niet terecht in een mooi gestylde doorzonwoning, maar in een stinkend klein arbeidershuisje, met graffiti op de muren. Het verbaast me dat ik niet zenuwachtig ben, echte ik was hem allang al gesmeerd in zo'n riskante situatie. Maar nu niet. Dit is precies wat mijn bui wilde, en ik vaar er wel bij. Ik voel me krachtig en vuig.

De jongen houdt een zakje wit op en noemt zijn prijs. "Kom maar even een half uurtje mee naar de achterkamer mop. Dan geef je mij een paar tientjes, mag je even aan mijn pik zuigen en daarna krijg jij je wit." Hij zegt het met dezelfde intonatie als waarop ik bij de slager om wat salami vraag. Dus zeg ik koeltjes terug dat als er gezogen moet worden, ik ook iets lekkers wil, méér dan alleen wit. Hij reageert zoals een man hoor te reageren en duwt me de achterkamer in. Hij begint direct onder mijn kleren te graaien en zoent me op een agressieve manier. En dat wat ik vreesde gebeurt ook; ik word geiler dan ik ooit ben geweest. Het neuken zelf valt theoretisch gezien tegen. Hard en oncomfortabel, staand tegen de ranzige muur, vol onbestemde vlekken. Maar toch is het lekker. Zo lekker dat ik het haast uit wil schreeuwen, maar dat lijkt me ongepast.

Na afloop rommelt hij wat in een kastje en geeft me dan eindelijk mijn zakje wit. Omdat ik zo lekker neuk, krijg ik het goede spul, en geen versneden rotzooi. Even twijfel ik of ik nu over zal gaan tot het vol op zijn smoel rossen, maar ik besluit het niet te doen. Helemaal als hij zegt dat ik de paar tientjes zelf mag houden en vraagt of ik nog eens langskom. Ik maak een onbestemd handgebaar en verlaat de achterkamer. Vlak voor de buitendeur, snuif ik mijn zuurverdiende wit. Het voelt goed. Ik was alweer vergeten hoe goed en besef dat ik een geweldige drugsverslaafde zou kunnen worden, waarschijnlijk mijn enige kans om ergens werkelijk in te excelleren.

Mijn lijf reageert net als vroeger, al mijn spieren zijn gespannen, maar mijn hoofd is lekker zacht. Toch wil ik nog steeds heel graag iemand op zijn smoel rossen. Vandaag is toch al een dag vol eerste keren, dus dat moet ik uitbuiten.

Als ik loop, heb ik het gevoel dat er luchtkussentjes onder mijn voeten zitten. Het is me niet eerder opgevallen dat lopen zo lekker is. Lopen is lekker. Echt lekker. Lopen is fucking awesome. Voor me loopt een meisje van ongeveer mijn leeftijd, met opgetrokken schouders, overduidelijk niet op haar gemak. Ik loop op haar af. "Hey bitch, vind jij lopen ook zo fucking lekker? Nee zeker, anders zou je er niet zo moeilijk bij kijken. Je moet meer genieten van de mooie dingen in het leven, weet je." Het irriteert me enorm dat ze zo ontzettend angstig kijkt en begint te stamelen. Nog voor ik het door heb, geef ik haar een klap in haar gezicht. "Ook jouw stem mag gehoord worden, kutdeksel! Spreek dus luid en duidelijk en wees niet bang om te zeggen wat je echt wilt!" Het kreng neemt mijn feedback niet aan en begint te beven. Nog even en ze gaat nog janken ook, en ik haat jankende wijven. Als ik mijn vuist in haar gezicht plant, schrik ik even van de pijn.

Maar het valt mee. Alles valt mee. Terwijl ik wegloop (wat echt weer fucking lekker voelt) ben ik de pijn in mijn hand alweer vergeten. Ik ben blij dat ik vandaag naar buiten ben gegaan en niet thuis ben gebleven.
Het leven is echt verschrikkelijk.
Mooi.

Bekijk alle logs van Mia