Ik ben emotioneel incontinent. En iedereen mag het weten. Ik huil. Ik huil veel en vaak. Ik huil bij verschillende gelegenheden en ik heb er vaak geen controle over. Ik ben emotioneel incontinent.

Ik huil uiteraard als ik verdrietig ben. Maar de tranen spingen ook in mijn ogen als ik boos ben of me kwaad wil maken (erg onhandig), ik huil als ik me schaam en als ik gestresst ben. Ik krijg waterige ogen als ik ontroerd ben of iets voor een groot gezelschap moet zeggen. Ik huil ook als ik hard moet lachen, ik huil uiteraard bij films en natuurlijk ook bij soaps, ik huil bij programma's als Spoorloos en soms, ja soms huil ik zelfs bij Dr. Phil.

Vroeger viel het nog niet zo op, kinderen huilen nu eenmaal. En in de puberteit...Ach, al die hormonen maken het je dan ook lastig. Ook begrijpelijk. Maar nu, de laatste jaren, gaat het toch opvallen. Niet alleen mij, ook anderen. De meesten zijn er zelfs aan gewend, want ooh wee als je mij er alcohol bij geeft. Na een avondje stappen biggelen regelmatig de tranen over mijn wangen, gelukkig blijf ik wel functioneren. En bestel nog een biertje.
Een avondje bankhangen voor de tv? Kijk uit, voor je het weet komen die waterlanders weer, Dr Phil, zielige films zoals The Color Purple (ik begin op minuut 20) of Ps. I love you (Ik begin al bij de intro) , de begrafenis van Rosa in GTST of Spoorloos. En natuurlijk Hello, Goodbye. Tránentrekkers, waterlanders. De tissues zijn niet aan te slepen.

Ik ben emotioneel incontinent. Het komt zomaar en ik heb er geen controle over. Uit onderzoek is gebleken dat vrouwen zo'n 64 keer per jaar huilen. Gemiddeld. Tegenover mannen die 17 keer per jaar tranen laten (En dat doen ze vast niet in het openbaar. Tenminste, niet waar ik bij ben). Ik vrees dat ik een groot aandeel heb in het verhogen van dit gemiddelde. Bij vrouwen duurt een huilbui zo'n 6 minuten. Bij mannen is dit 4 minuten. Ook hier werk ik hard mee aan het verhogen van dit gemiddelde want bij mij is het maar net afhankelijk van hoe lang de scene duurt en/of hoeveel alcohol ik heb gedronken.

Dus als je me ooit tranen ziet laten, vrees niet. Ik ben emotioneel incontinent.

Marijke pikt zelfs nu een traantje weg als ze dit naleest. Ach en wee. Ze heeft meer van die rare gewoontes; dat kun je hier teruglezen, of hier of hier!. En lees je liever over rare gewoontes van haar medecolumnisten? Dan hebben zij ook genoeg te vertellen.

Bekijk alle logs van Marijke