Ze bellen altijd ongelegen en met een prive-nummer tijdens het eten, tijdens je werk. Ze praten allemaal met een veel te opgewekt - en bovendien nep- stemgeluid, trekken alle slechte cliches uit de kast en smeren je dan vaak nog onzin aan ook. Ik haat call-centers, haatte, want nu werk ik er zelf.

In mijn zoektocht naar een leuk bijbaantje kwam ik er al vrij snel achter dat het enige wat ontbrak op mijn CV wat minder levensjaren waren. Te oud. Vreselijk om dat keer op keer te horen. Ik bedoel, je probeert het niet persoonlijk op te vatten, maar ik betrapte me op het werpen van vuile blikken naar random onschuldige 17-jarige meisjes in de bus.

Jij was het, dacht ik dan, die mij dat baantje als perky Flugel-verkoop-vrouwtje hebt ontfutselt, met je gebrek aan levenservaring en je jonge ronde borstjes, die nu nog immuun lijken te zijn voor de zwaartekracht. Wacht maar, straks kom jij ook alleen maar in aanmerking voor de vacature voor toiletdame en dan deel je pepermuntjes uit in plaats van misselijkmakende knalrode drankjes.

Gelukkig is er in uitzendbureau land een plek waar je praktisch altijd terecht kunt en dat is: de call-centerbusiness. In mijn gedachten also called: corporations of all that is evil. Hoe durven ze dacht ik vaak, deze mensen bellen ook arme eenzame oude vrouwtjes, die dan maar uit pure verveling ja zeggen tegen een 5-jarig abonnement op een Sudoku puzzelblad. Die vervolgens iedere maand 40 euro moeten aftikken en dit abonnement vervolgens alleen maar via allerlei obscure telefonische klantenservice doolhoven, deactivatie codes of bevestigingslinks kunnen opzeggen.

Vreselijk. Hoe kun je dit over je hart verkrijgen. Ik neem daarom al jaren geen onbekend nummer meer op, sta wel 20 keer in het Bel-me-niet-register en – en hier ben ik niet trots op – de paar dappere bellers die nog door deze strenge ballotage heen komen worden genadeloos afgewezen met het volgende geluid: piep-piep-piep-piep.

Maar het vlees is zwak, of eigenlijk arm, want er moest brood op Willekes plank en dus verkocht ik mijn ziel en nu ben ik… een NSBeller.

Eenmaal overgestapt naar de andere kant merk ik dat ik het nog leuk vind ook. De mensen die ik bel zijn vrijwel altijd vriendelijk en beleefd, uiteraard op wat scheldende en tierende uitzonderingen na. Maar mooi is vooral dat ik vaak veel meer te weten kom over de mensen dan de klantgegevens die ik in mijn scherm al zie staan. De onbekende aan de andere lijn voedt mij namelijk met, voor mij overbodige maar desalniettemin opmerkelijke, informatie.

Ik krijg de mooiste verhalen te horen van klanten die net een dochter hebben gekregen, een nieuw bedrijf hebben opgestart, verhuisd zijn of net lang op reis zijn geweest. Ik val telefonisch binnen in verjaardagsfeestjes waar ik opeens drie generaties aan de telefoon krijg, ik sta met ze in de keuken aardappels te schillen en ga mee aan tafel of doe mee met de ramadan. Ook word ik deel van pijnlijke scheidingen, plotselinge sterfgevallen en sta ik opeens als vreemdeling aan het bed van een voor mij totaal onbekende zieke.

Ik word met mijn neus in hun privé-zaken geboord en gek genoeg lijken veel mensen het wel prettig te vinden om hun zielenroerselen te delen met die totaal onbekende gezichtsloze persoon aan de andere kant van de lijn. Een soort van biecht of therapie. Anoniem.

Het is een goede les voor mij: don’t knock it, till you’ ve tried it. En nog belangrijker: niet ophangen, eerst luisteren.

Bekijk alle logs van Willeke