Begrijp me niet verkeerd. Ik gun iedereen alles. En ik gun vooral mijn vrienden hun geluk. Maar ik wil ze toch verzoeken of ze als-je-blieft even op mij willen wachten. Want nu gaat het gruwelijk mis.

Oke, ouder worden doen we allemaal. En dat is ook niet (heel) erg. Maar nu moet ik toch echt even ingrijpen. Want toen mijn meeste vriendinnen een vriendje kregen, was ik vooral erg blij voor ze. Samen dingen ondernemen, roddelen over de mannen en giebelen om verhalen hoewel we daar eigenlijk al te oud voor zijn. En toen kwam de volgende fase van het leven; toen de meesten na verloop van tijd gingen samenwonen, juichte ik dat ook nog toe (na even slikken, dat wel). Ik accepteerde dat ik voortaan bij stelletjes op bezoek zou gaan, na het stappen in logeerkamers lig, in plaats van naast vriendinnetjes in bed of uberhaupt in dezelfde kamer, en dat je dan 's ochtends met z'n drieen aan het ontbijt zit. Vooruit, ik accepteer dat we, als we uit eten gaan, reserveren voor een oneven aantal en dat ik alleen arriveer en wacht op de rest. Dat ze vroeg naar huis gaan na het stappen omdat ze de volgende dag allerlei familiefeestjes hebben. Ik zucht een keer (soms twee keer en soms, heel soms, kijk ik er zelfs een beetje geïrriteerd bij) maar ik heb het allemaal geaccepteerd.

Maar is het dan verdomme teveel gevraagd of iedereen éven willen wachten met naar de volgende fase van het leven gaan tot ik óók zover ben?! Trouwen?! Kinderen?! Wacht eens even! Ik ben nog lang niet zover! Dit kan ik nog niet aan. Ho! Stop! Want als we het even allemaal visueel maken dan kan ik het nog wel accepteren dat ik nog altijd op de begane grond sta, terwijl de rest al met de lift naar de eerste verdieping is gegaan. Maar als iedereen dan opeens helemaal naar de tweede verdieping doorgaat, zonder eerst even met mij te overleggen. En ik nog steeds onderaan de trap -nog altijd op de begane grond- blijf staan, dán wordt de afstand me iets te veel. Ik zie ze nog wel zwaaien vanaf het balkon, maar ik hoor niet meer wat ze zeggen. Huuu! Verwilderd kijk ik om mij heen. Een leger van mannen kijkt me vragend aan. Kies mij! Kies mij! Lijken ze te roepen. Maar zo gauw ik een stap in de richting van één van hen zet, is hij -plof!- weg. Ik draai me weer om en staar naar het balkon waar mijn vrienden staan met de kinderen op de arm. Ze wijzen allemaal hun favoriet aan. En natuurlijk allemaal een andere. Met een zucht ga ik op de stoep zitten en staar naar de keur aan verschillende mannen die op straat loopt.

Dus. Ik gun iedereen zijn geluk. Maar wacht nou eens even op mij!

Ondanks dit betoog wil Marijke wel even benadrukken dat ze een prima leven als vrijgezel leeft, voordat iedereen daar weer over valt, maar toch! Gelukkig zijn er ook nog andere dingen die haar bezighouden zoals dit hier , dit of dit!. En heb je die al gelezen? Dan hebben haar medebullets ook genoeg te vertellen.

Bekijk alle logs van Marijke