Sommige verliezen zijn dusdanig dat de impact ervan niet direct voelbaar is. Bij het overlijden van mijn iPod kwam er een soort onwerkelijke rust over me heen. De paniek die ik verwacht, die blijft tot op heden nog uit.

Het is heel onwerkelijk, mijn muzikale levenslijn is overleden. In de nacht van zondag op maandag stond ik nog heel hard, zonder geluid, mee te zingen en te dansen en hupsen op de Dolly Dots. Dit door mijn in-ear koptelefoontje, volume op extra hard en iPod in mijn BH gestoken. Ja, dit is ideaal als je je aan het uitkleden, dan wel omkleden of aankleden bent. En toen ik mijzelf ten ruste legde en mijn iPod veilig naast mijn kussen, toen ging voor eeuwig de muziek uit.

Op maandag kwam de realisatie; het is dood. De iPod is dood. Resetten, aan iTunes hangen, smeken, schelden, huilen. Niets hielp meer. In mijn verwarring ben ik zonder muziek de deur uitgegaan en naar werk gefietst. Zonder muziek. Naar buiten. Voor vele zal dit niet schokkend zijn, in mijn wereld is dit bijna onvoorstelbaar. Buiten zijn mensen namelijk, die praten, soms zelfs tegen jou. In winkels, zijn mensen, die praten, vaak tegen jou. Verschrikkelijk.

Niet dat ik niet van mensen hou. Of van praten nu we het er toch over hebben. Beide vind ik erg leuk en gezellig. In een geselecteerd gezelschap. Wat gewoon zo fijn is, is lekker in mijn eigen wereld met muziek naar de buiten wereld kijken. In de trein uit het raam staren terwijl zich een nieuwe soundtrack vormt. Wandelen door de stad met de mensen van de muziek. Als je uit je werk komt en dan heel hard Papillon aanzet. Dansen op de fiets trappend op de beat.

En wat nou met al die liedjes die sowieso wel in mijn hoofd spelen? De behoefte om ieder liedje op ieder moment daadwerkelijk aan te kunnen zetten is groot. Het is mij niet geheel duidelijk waarom, maar het is er. Het is tevens om die bibliotheek van songteksten aan te blijven vullen, zodat je nog eens nuttige bijdragen kunt leveren in gesprekken, door middel van een stukje tekst van een ander.

Het klinkt allemaal wat anti sociaal, maar dat valt best mee. In winkels zet ik de muziek uit als ik tegen iemand ga praten, of de caissière een fijne dag toe wens. Ik praat niet te hard tegen mezelf of anderen. Kijk niet naar mijn schoenen als ik over straat loop. Ik ben vrolijk in mijn muzikale bubbel.

Na wat wikken en wegen, kleine traan gelaten, heb ik besloten het zonder muziek te proberen de aankomende tijd. Ja, ik kan muziek op mijn telefoon zetten, maar mijn telefoon is voor zoveel meer dat muziek daar niet bij kan. Ik geloof zelfs dat ik ermee kan bellen. Helaas zijn de financiën ook niet dusdanig dat ik direct de winkel in kan rennen om een nieuwe te scoren. Maar het vooruitzicht naar een nieuw muziekdoosje, daar doe ik het voor.

Mocht je de aankomende tijd iemand over straat zien lopen of voorbij zien fietsen die heel hard aan het zingen is, dat ben ik. Zie je iemand die bij het langsgaan je kwaad aankijkt omdat je iets stoms zegt, dat ben ik, want ik kan je nu horen. Mocht je de behoefte hebben iets aan me te vragen op straat, doe het niet. Doe je het toch, zing het dan voor me. Als je iemand in een hoekje weg gekropen ziet zitten in de trein, dat ben ik. Troost me dan en zeg dat het goedkomt. Of zing een liedje voor me.

Martje houdt van leuke muziekliedjes, dansen op de fiets en zal haar iPod zeer gaan missen. Vooral het scrobbelen!

Bekijk alle logs van Martje