Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik doe het toch. Ik kijk naar enorm kansloze programma’s. Ik wil er niet aan beginnen, maar dan ineens, plop, zit ik er midden in. Zo zit ik, naast ‘Grenzeloos Verliefd’, nu ook midden in ‘Hotter Than My Daughter’, ‘The Bachelorette’ en ‘Wie trouwt mijn zoon’. Erg hè?

‘Grenzeloos Verliefd’, ik schreef er al eerder over dus dat behoeft geen uitleg. ‘Hotter Than My Daughter’ dan. Gordon gaat met dochters hun moeders bekijken, de één nog ordinairder dan de ander. Gekleed in lak en leer, kort en strak, blote navels en korte rokken zonder ondergoed. Ik zou mijn moeder, als zij er zo uit zou zien en zich zo zou gedragen, allang in stilte hebben verlaten. En zou haar en daarmee mezelf dus nooit opgeven voor dat programma. Maar ik ben zó dankbaar voor alle meiden die dat wel doen. Want oh, wat is het heerlijk om deze mensen te zien.

‘The Bachelorette’. Nog zoiets. De eerste aflevering vond ik ver-schrik-ke-lijk. De afleveringen erna ook. Maar toch blijf ik kijken. Ik ben zelfs vóór bepaalde mannen. En leef met haar mee. En met de mannen. Ze reizen de hele wereld over. De mannen strijden en ‘de vrijgezellin’ geniet van alle aandacht. Zij was ooit zelf kandidate, tussen andere singles dus, die moesten strijden om het hart van de Bachelor. Ze werd echter gebeld door haar werk; ze moest kiezen tussen haar werk en het programma. Ze koos haar werk. De TVbaas vond dit blijkbaar zo zielig, dat ze nu dus de hoofdrol mag vertolken. Op zoek naar ware liefde. En met liefde volg ik haar.

‘Wie Trouwt Mijn Zoon?’ Oh, ik schaam me zo, maar ik kijk er naar! De moeders zijn zo eng. En de zoons vaak zo achterlijk. En als een zoon dan wel een beetje gaat, vraag ik me weer af wat hem bezielt mee te doen, zo ook zijn moeder. Misschien krijgen ze er zo’n klap geld voor dat ze het er voor over hebben om werkelijk allergênantst in beeld te komen. Ik ben blij met deze mensen. Ik ben blij met dit programma. Zo dom, zo kansloos, zo hersenloos. Maar daardoor zó fijn.

Uiteraard kijk ik heus ook wel naar andere programma’s hoor. Zoals ‘De Taarten Van Abel’, maar dat is dan weer een kinderprogramma. Programma’s van de BCC, zoals ‘Miranda’, heerlijk! En de documentaires van Louis Theroux. Al was ik daar laatst tijdens het kijken ook in shock toen Louis zelfs bij zichzelf vet liet wegzuigen, omdat die aflevering ging over siliconen en vetwegzuigerij in de United States of America. Ook hou ik van films.

Maar voorlopig heb ik het dus veel te druk. Ik moet ranzige moeders bekijken, vrouwen die hun hart verloren hebben aan mannen in armoedige achterstandslanden, de vrijgezel die het reuze zwaar heeft met haar gevoelens voor alle aanbiddende mannen al reizende over de wereld en de moeders die hun zoon aan de vrouw willen helpen.

En. Tussendoor kijk ik ook nog met alle liefde naar mijn heldinnen uit Engeland. Trinny en Susannah. ‘De Modepolitie’ met onder anderen Nada van Nie, probeerde ooit dat programma na te bootsen, maar gelukkig hebben ze gewoon Trinny en Susannah over laten vliegen en hen een verbouwd pakhuis in Rotterdam gegeven waar ze vrouwen en af en toe een man, nadat ze deze op straat aan hun billen en borsten hebben bevoeld, onder handen nemen en opknappen. En dan zijn de mensen van de straat blij en voor een dag knap en gaan huilen.

En het is te hopen dat ze de eindelijk wél passende BH dan mogen houden.

Bekijk alle logs van Marlease