Niet alleen Saddam Hussein had dubbelgangers, ook zijn zonen. Latif heeft de pech dat hij op de verwende en gevaarlijke Uday Hussein lijkt en wordt "gevraagd" om zijn dubbelganger te worden. Het is regisseur Lee Tamahori gelukt om hier een spannende en onverwacht grappige film over te maken.

The Devil's Double vertelt het waargebeurde verhaal van Latif Yahia die voor de “keuze” komt te staan de dubbelganger van Uday Saddam Hussein te worden. De keuze laat weinig keuzevrijheid, aangezien intimidatie en marteling hoog in het vaandel lijken te staan binnen (en buiten) de paleismuren. Dominic Cooper speelt in deze intrigerende film dan ook een bijzondere dubbelrol.

De film is een combinatie tussen actie en drama. Hoewel dit een vrij dodelijke combinatie kan zijn voor het kijkplezier, wordt het bij The Devil's Double mooi gebalanceerd door film af te wisselen met (oude) nieuwsbeelden die voornamelijk de doden en de bombardementen van de oorlog laten zien. Dit voegt een mooie extra dimensie toe aan de film. Hoewel je zeker wel meekrijgt dat het niet allemaal fun and games is in Irak draait het verhaal toch om de wereld van Uday. En laten we eerlijk zijn, Uday is vooral een verwende, psychotische, verslaafde diva.

Hoewel het niet in beeld wordt gebracht, is het als kijker toch duidelijk dat het diva-gedrag diep in het karakter zit. Uday is gewend overal mee weg te komen, alles te doen waar hij zelf zin in heeft en zich vooral niet te bekommeren om de gevolgen; daar hebben we tenslotte personeel voor.

Uday wordt neergezet als een opvallend persoon, zowel in kleding als gedrag en kan als een blad aan de boom omslaan. Schreeuwen over het onrecht dat Koeweit hen aan zou doen, om vervolgens zich blij op nieuwe meiden te storten. Latif ziet alles vooral lijdzaam toe en vormt een stabiele kracht in de rumoerigheid van zijn “broer”.

Het is duidelijk dat Latif vanaf het begin niet echt staat te popelen de dubbelganger van Uday te worden. Hij lijkt weliswaar alles te krijgen of te kunnen krijgen, maar echte vrijheid zit daar bepaald niet bij. Dit wordt nog eens extra bemoeilijkt door de vriendin van Uday; Sarrab. Ze is van Uday, maar heeft eigenlijk meer met Latif. Oh, verboden liefde!

De burgerlijke ongehoorzaamheid steekt de kop op wanneer Uday op een feestje een vriend van zijn vader dood. Het is evengoed een druk avondje met alle seks, drugs en eighties-revival muziek en Uday belandt met een overdosis slaappillen in het ziekenhuis. Ook daar wordt pijnlijk duidelijk hoe erg hij eigenlijk onder de plak zit bij paps, maar het zijn vooral de gevolgen die Latif in werking stelt. Wanneer Latif op een avond Sarrab op zijn kamer heeft, krijgt hij een telefoontje van Uday die niet kan slapen. De droge opmerking “Take a pill” ontlokte mij in ieder geval een grote lach.

Ook wanneer Uday zich verder en verder in de problemen stort is het Latif die zich meer en meer gaat verzetten en uiteindelijk zelfmoord probeert te plegen om van zijn baan af te komen. Het mag weinig baten. Met Sarrab vlucht Latif het land uit, maar dat wil niet zeggen dat hij uit het vizier van Uday is. Wil Latif echt van hem afkomen, zal een van hen dood moeten gaan. Latif is van plan er voor te zorgen dat hij dat zelf niet is.

In de eerste plaats is The Devil's Double sowieso een film die zijn naam eer aan doet. Het is bizar om te zien waar Uday allemaal mee weg komt, zonder dat er een haan naar kraait of iemand ook maar op het idee komt te protesteren. Het is ook dat feit, in combinatie met de nieuwsbeelden, die een kant van het regime laten zien waar je normaal alleen als een ver-van-je-bed-show mee wordt geconfronteerd.

Een ander punt dat bijzonder opvalt, in positieve zin, is de acteerprestatie van Dominic Cooper. In zijn twee hoofdrollen is het natuurlijk logisch dat hij nogal veel in beeld is, maar buiten dat is het fascinerend om te zien hoe hij twee totaal verschillende karakters zo perfect neer weet te zetten (en dat terwijl hij natuurlijk zijn eigen reacties er niet bij ziet. Het maakt het acteren niet makkelijker).

Waar Uday vooral onvoorspelbaar is in zijn reacties en gedrag, is Latif vooral een onopvallend persoon vanuit zichzelf. Er wordt hierbij ook gekozen voor (stukken) minder uitbundige kleding. Iets dat de verschillen niet maakt, maar vooral onderstreept. De tanden van Uday zijn zeer kenmerkend en geven de man iets grappigs, tezamen met de twijfelachtige humor. Latif is serieuzer. Iets dat natuurlijk ook logisch is als je letterlijk gevangen zit in een baan met de belofte dat je familie wordt afgemaakt als je ontslag zou willen.

De angst, net als overige emoties, komt bij iedere acteur goed uit de verf. Het zijn de subtiele blikken die gewisseld worden tussen de werknemers, de wetenschap waar de familie toe in staat is. En als dat nog niet genoeg is, schuift het “Olympisch Comité” gewoon een video ter herinnering in de speler.

De film is echt een plaatje om te zien. Niet alleen is de omgeving van Irak (ok, eigenlijk Malta, maar kniesoor die er op let), maar ook de aankleding in het paleis. Uiteraard geïnspireerd op the real deal, maar alsnog verbazend passend bij het verhaal.

Al met al is The Devil's Double een film die het kijken meer dan waard is. De actie wordt goed afgewisseld (met bijvoorbeeld de eerder genoemde verboden romantiek) zonder Hollywood-ongeloofwaardig te worden. Een film die je verwonderd achterlaat over zowel de schoonheid als de pure slechtheid. Vier keer schieten met het gouden pistool.

The Devil's Double is vanaf morgen in verschillende bioscopen te zien.

Bekijk alle logs van Zyll