"Ik voel me net een vieze oude man die een escort besteld heeft." Liet hij zich ontglippen, terwijl hij haar van teen tot top aankijkt.

"Ik voel me net een vieze oude man die een escort besteld heeft." Liet hij zich ontglippen, terwijl hij haar van teen tot top aankijkt. Het was een van de meest romantische dingen die ze ooit gehoord had.

Pas later bedacht ze zich dat hij haar een hoer had genoemd en zichzelf vies. Het enige wat zij hoorde toen ze hem aankeek was ik vind je mooi. Later tijdens het evenement waar ze samen totaal niet thuishoren, leek het wel alsof hij haar dronken wilde voeren. Jammer dat ze niet drinkt.

Een paar weken later staan ze elkaar weer aan te kijken. Hoewel, kijken, hij is dusdanig beschonken dat recht aankijken er niet bij is. Terwijl hij zijn hoofd op haar schouder legt en vraagt of ze mee gaat naar zijn huis, denkt zij alleen maar hoe ze het voor elkaar moet krijgen hem veilig naar huis te krijgen.

Veilig bij hem thuis aangekomen ontkleed hij zich, volledig, en kruipt zijn bed in. Ze staat in zijn woonkamer vol verbazing om zich heen te kijken, tot ze opeens vanuit de slaapkamer haar naam hoort roepen. Voorzichtig loopt ze op het bed af en kijkt hem aan. Opeens is hij niet meer zo imposant. Opeens is hij een onzeker man persoon dat iets aan haar vraagt.

"Wil je bij me komen liggen en me vasthouden. Ik ben bang alleen dood te gaan en dan durf ik niet te slapen." Enigszins geschokt gaat ze naast hem liggen, volledig gekleed, en hij kruipt in haar armen en valt bijna direct in slaap. Daar ligt ze dan, met een klein hoopje mens in haar armen wat bang is alleen dood te gaan.

De volgende dag belt hij haar kwaad op. Hoe ze het in haar hoofd haalt bij iemand in bed te gaan liggen en dan weg te gaan. Omdat ze totaal geen zin heeft in onevenredig geschreeuw gaat ze naar hem toe. Weer staren ze elkaar aan, hij in een rare oranje ochtendjas en zij volledig netjes gekleed wegens werk. Gezeten in een klein stoeltje, met een kopje thee (je bent de eerste die thee drinkt in mijn huis) kijkt ze naar een video van Bassie en Adriaan. Waarom precies is haar niet geheel duidelijk.

Tegenover elkaar gezeten, zoveel tijd later, geen mooie woorden meer, geen armen, geen vragen. Als ze hem aankijkt ziet ze hoe hij zomaar op straat voor haar gaat tapdansen. Hoe hij zijn gezicht in haar nek duwt en verder niets zegt. Dat als ze zich wegdraait in haar slaap, hij haar terug tegen zich aan trekt. Wat er is veranderd weet ze niet, maar hij zal haar nooit meer vragen om hem vast te houden. Ze wil nog wat vragen, maar goed met woorden is ze nooit geweest. Als ze de deur uitloopt met haar versuikerde vrouw onder haar arm, hoort ze hem nog zeggen omdat je het waard bent.

Martje luistert naar de stilte van de zonsopgang, loopt soms de dag achterstevoren na en mist het slapen soms.

Bekijk alle logs van Martje