Tegenwoordig worden er zomaar auto’s beschoten op de snelweg. Ik doe daar niet aan. Ik doe alleen aan flirten op de snelweg. Ik schreef al eens eerder over. En de ongemakken er van. Al tijden had ik het niet meer gedaan zoals vandaag. En ik ging natuurlijk weer te ver.

Ik reed van Rotterdam naar Eindhoven en al net iets voor Breda ontmoette ik mijn snelwegflirt. Mijn reisvermaak. Mijn racespelletje.

Tijdens het inhalen en afremmen keek ik behendig in zijn auto, al doende leert men, maar kon hem matig zien. Toen ik achter hem reed, constateerde ik wel een hondenrek. Ik hou niet van huisdieren, dus ook niet van honden. Deze man en ik konden duidelijk niet verder daten. Het zou bij een snelwegflirt blijven en hij zou vast de weg snel verlaten.

Neen. Hij zou de weg niet snel verlaten. Dus ook ná Breda gingen we fanatiek verder met dit spel. Tijdens het elkaar inhalen, afremmen, laten inhalen, het hele leuke traject dus, moet ik er gewoon altijd hardop om lachen. Zo ook naar mijn medespeler. Het echte flirten is dan begonnen. Het moment waar je zou moeten afremmen en een afslag zou moeten nemen. Naar huis. Dat het mooi geweest is. Ik heb echter niet zo’n rem. Wel in mijn auto. Maar niet in mijn hoofd.

Bij de laatste grote afslag zag ik dat hij deze ook nam. Ik had al niet verwacht dat we dit van Rotterdam tot bijna de ring van Eindhoven vol zouden houden en vreesde nu toch echt voor het moment van ‘afspreken’ bij een tankstation. En ik besefte ineens dat ik hem ook eigenlijk niet erg goed had bekeken. En dat er weldra twee tankstations zouden volgen. Paniek alom.

En ja, daar knipperde zijn knipperlicht toen het eerste tankstation naderde. Ik reed er mooi hard voorbij en zag in mijn spiegel zijn knippertje uitgaan. Hij hoefde helemaal niet te tanken! Zenuwen gierden door mijn lijf. Nog één tankstation te gaan voor de afslag van mijn bestemming. Maar ineens vond ik dat ik eigenlijk ook maar gewoon sportief en dapper moest zijn en mijn tegenspeler de hand zou moeten schudden en besloot hem nog eenmaal voor onze ontmoeting heel goed te inspecteren.

Ik liet me door hem inhalen, haalde hem weer in, keek nog eens goed en zag dat mijn snelwegflirt te jong, te blond, te niet mijn type en te hondenbezitterig voor me was. Hij knipperde echter als een gek met zijn rechterlicht, de afslag van het volgende tankstation aangevend. Ik ben vreselijk hard gaan rijden, slalommend tussen de vrachtauto’s door, om mezelf uit zijn zicht te verwijderen. En dat is best moeilijk op een tweebaansweg.

Uiteindelijk had ik een hele rits auto’s en waarschijnlijk ook een hele rits flitspalen achter me gelaten en reed zomaar bruut weg van mijn onbekende flirt.

Ik ben duidelijk weer te ver gegaan. Omdat het leuk was. Tijdverdrijf. Maar voortaan kijk ik eerst beter met wie ik het speel. Want racespelletjes zijn leuk, maar zodra het een wegvlucht-achtervolging wordt, weet ik dat ik weer eens onnadenkend te ver ben gegaan.

Bekijk alle logs van Marlease