Het thema dat de afgelopen week de boventoon voerde in het nieuws was slopen. Het lijkt erop dat deze reactie op onvrede hand over hand aan het toenemen is.

De tijd van de vredige hippieprotesten behoort definitief tot het verleden. In plaats van samenscholen, spandoeken maken en ouderwets saamhorig protesteren lijkt definitief verloren. Nee, wanneer we het ergens niet mee eens zijn: Slopen die handel. UK riots slopen hun steden vanwege het gevoel afgeschreven te zijn. GeenStijl kondigt aan het Glazen Huis te willen slopen, gewoon, omdat het kan. Achteraf noemen ze het een hoax maar de toon is gezet. Anonymous wil Facebook slopen omdat ze het niet eens zijn met hun privacybeleid. Honderden jongeren slopen een disco in Lloret de Mar omdat de stroom uitviel tijdens een optreden van DJ Tiësto. Knokploegen in Helmond Vechtpartijen in Antwerpen. Een greep slechts!

Wat is dat toch? Waarom moet er tegenwoordig gesloopt worden om te willen worden gehoord. Zit de frustratie zo diep, is de onmacht zo groot dat het enige antwoord geweld moet zijn? Vechten, af fikken, roven, slopen? Of is de categorie mensen die hierin wordt meegesleept niet mondig genoeg. Of misschien wel mondig maar wordt er niet geluisterd? Ik vind het moeilijk en lastig. Ik ben tegen geweld, en ik vind het woord slopen, uitgezonderd van lelijke, verwaarloosde gebouwen, een onomkeerbaar begrip. Aan de andere kant, wanneer je systematisch monddood wordt gemaakt, niet wordt gehoord, je situatie steeds uitzichtlozer wordt en de haat wordt aangewakkerd, gevoed wat moet je dan nog doen om een reactie op te wekken. "...haat vervluchtigt niet zoals andere vloeistoffen. Het is net als olie. En op een dag is de fles vol" (Michael Robotham - De verdenking - 2007). Maar, blijf ik me afvragen terwijl ik blijf proberen begrip op te brengen, is slopen dan het antwoord? Ik denk het niet. Ik denk dat slopen tegen agressie opwekt. En onbegrip. Ik denk dat de verkeerde mensen de dupe zijn van deze manier van reageren. Het systeem verandert er niet door. Nee, ze voelen zich eerder gesterkt in hun beleid van zero tolerance, harder aanpakken, zwaarder straffen, discipline en snoeien in het sociale zekerheidsstelsel wanneer je niet voldoet.

Mijn voorkeur gaat uit naar een pot verf, een oud laken, samenkomen op het binnenhof en desnoods staken. En dat alles met in mijn achterhoofd dat het nog nooit zo donker is geweest of de zon gaat toch weer schijnen. Het tij keert uiteindelijk een keer, hoe dan ook. Noem het een aan waanzin grenzend optimisme maar dat zorgt ervoor dat ik niet ga slopen.

Ik ben Ingrid en elke week schrijf ik over wat mij bezighoudt. Soms zijn dat actuele zaken zoals onverdoofd slachten en soms heel persoonlijke zoals zoiets betoverends als mijn dochter. Meer Pinkbullets lezen. Kijk dan eens bij mijn Pibucollega's.

Bekijk alle logs van ingrid