“U heeft een vriendschapsverzoek van…” Na dit mailtje te hebben ontvangen, open ik mijn Facebook. Aldaar zie ik dat een oud vriendinnetje van de middelbare school me wil toevoegen. Leuk! Zodra ik haar verzoek heb geaccepteerd, zie ik op haar profiel dat ze getrouwd is. Getrouwd?!?!

Laatst kwam het besef tot me dat ik een leeftijd heb bereikt waarop vrienden, vriendinnen, oude bekenden of klasgenoten van lang geleden gaan trouwen. Huizen kopen. Kinderen krijgen. In oktober word ik drieëntwintig. Veel van mijn (oude) vrienden en bekenden zijn iets ouder dan ik, dus zo vreemd is het ook allemaal niet. Maar toch kijk ik er iedere keer weer van op.

Ook al ben ik nu al bijna twee jaar officieel ‘volwassen’, ik voel me nog steeds een kind. Nou ja, niet echt een kind, maar ook nog niet helemaal ‘compatible’ voor de grote mensen-wereld. Waar vrienden huizen betrekken, hospiteer ik voor een nieuwe kamer in Utrecht. Aan de ene kant wil ik ook wel graag een eigen huis, aan de andere kant hoeft het ook nog niet zo. Ik studeer nog drie jaar, wil graag naar een nieuwe stad en nog een poos genieten van het wonen in een gezellig huis met een paar mensen, mijn eigen, rommelige kamer en kruipend naar huis na een avond doorzakken.

Maar ik zou niet al honderd keer hebben geschreven over hoe ik een vat vol tegenstrijdigheden ben, als het niet ook weer hier op zou slaan. Want het lijkt me eigenlijk ook wel heerlijk om een eigen appartement te hebben, eindelijk weer een kat te kunnen hebben zonder dat huisbazen of huisgenoten aan mijn hoofd zeuren, geen ranzige aanrechten of stapels lege flessen en geen stampende dreunen tot vier uur ’s nachts. En misschien wil ik dat stiekem ook wel mét hem, ook al weet ik van mezelf dat ik dat nog niet moet doen.

Ik ben een einzelgänger en een sociaal dier tegelijk. Ik wil rust en ik wil drukte. Ik wil vrijheid en samen zijn. Soms twijfel ik of ik nu een kamer moet zoeken of nog een jaartje zal wachten, in het fijne Zwolle blijven waar mijn vriendinnetjes voor het grootste gedeelte wonen, om daarna iets samen te zoeken. Ik ben van het plannen, maar ook knap beroerd in bedenken wat ik wil. Zeker als het over mijn toekomst gaat. Ik kan nog lang geen huis kopen. Ik ben al blij als ik iets kan huren. Ik spaar om door te kunnen leren. Maar over een paar jaartjes wil ik toch ook wel de studentenhuizen uit denk ik.

Genoeg om over na te denken. Genoeg wat ik wel wil. Genoeg wat ik niet wil. En daar horen in ieder geval nog geen koophuizen en kinderen bij.

Bekijk alle logs van Soof