Ik ben een vredelievend persoon. Ik hou niet van geweld of ruzie. Ik ben vriendelijk, lief, aardig en ga er vaak blindelings vanuit dat iedereen goede bedoelingen heeft. Maar soms kan ik me enorm ergeren aan mensen.

Laatst vertelde iemand me dat je je niet moet érgeren aan mensen, maar je verbázen over mensen. Nou, ik verbaas me over een hoop dingen.

Ik verbaas me enorm over mensen die voor de laatste halte van de bus nog op het stop-knopje drukken. Over mensen die al fietsend invoegen op het fietspad, vóór mij gaan fietsen en vervolgens niet doorfietsen of erger nog...zonder reden afremmen! Mensen die op straat ineens stil gaan staan, terwijl ik achter hen er stevig de pas in heb. Mensen die 70 rijden maar je 80 mag. Mensen die hun volle winkelkarretje midden in het gangpad zetten om vervolgens een rij verderop te gaan kijken. Ik kan me bijzonder verbazen om mensen die élk gespreksonderwerp naar zichzelf kunnen buigen. Mensen die alleen maar negatief kunnen praten. Ik verbaas me soms ook over gelukkige stellen die in het openbaar willen laten zien hoe gelukkig ze wel niet zijn. Mensen die met méér dan 15 producten bij de snelkassa gaan staan. Ik kan me ook enorm verbazen over onaangekondigde regen (als ik op de fiets zit). Mensen die tijdens een concert hun paraplu in mijn zicht uitgeklapt houden. Mensen die in de bus voorin blijven stilstaan terwijl er achterin nog stoelen vrij zijn en ik daar dus net weer niet langsop kan. Ik heb me laatst nog enorm verbaasd toen iemand een uitgebreide wegbeschrijving vroeg aan een buschauffeur, terwijl ik buiten in de stromende regen stond te wachten tot ik erin kon. Mensen die gepaste kleding in een pashokje laten hangen zodat ik mijn kont bijna niet kan keren en me, als ik weg loop, nog eens schuldig voel ook nog! Over pashokjes gesproken; ik verbaas me ook enorm over het licht bij pashokjes en het feit dat er regelmatig géén spiegel in het hokje hangt. Ik verbaas me over mensen die massaal in een koopjesbak gaan graaien. Aan omleidingen waarbij de bordjes ineens ophouden en ik half Nederland doorrij op zoek naar het volgende bordje en aan mannen die denken dat ze zomaar alles kunnen zeggen. Als ik al mijn natte was uit de wasmachine heb getrokken en in mn armen heb verzameld en er één sok uitvalt. Ik verbaas me enorm aan die ene man die bij de fitness zijn rek- en strekoefeningen náást de mat, ín het gangpad doet in plaats van op de mat, zoals de meeste mensen. Mensen die een afspraak maken en op de dag zelf toch niet blijken te kunnen. Ik verbaas me over mensen die met de fiets stil gaan staan voor een rood licht terwijl ze rechtsaf willen slaan (en ik dus ook!). Verder mensen die treuzelen bij de kassa, hard door hun mobieltje praten, naast mij komen zitten in de bus of trein terwijl er nog zat andere plaatsen zijn, mensen die met hun handdoek fitnessapparaten bezet houden terwijl ze aan de andere kant van de zaal staan te kletsen, mensen die zeggen niet te begrijpen waarom ik al zo lang single ben, mensen die vooroordelen hebben over asielzoekers, straatverlichting die het 's nachts laat afweten, mijn fietslamp die geregeld van mijn fiets afvalt en buschauffeurs die chagrijnig zijn.

Zo.

Zich verbazen is één van Marijkes vele kwaliteiten, daar schrijft ze dan ook graag over. Maar soms schrijft ze ook overhaar gebrekkige omgang met haar mobiele telefoon, armoedige liefdesleven of haar gebrek aan algemene kennis!. En heb je die al gelezen? Dan hebben haar medebullets ook genoeg te vertellen.

Bekijk alle logs van Marijke