Als je na diezelfde lange dag hard werken je kaplaarzen aan moet trekken en in een plas regenwater staat te vloeken omdat je je sigaret niet aan krijgt vanwege de harde wind, is roken eigenlijk een droevige bedoening.

Ik rook. Al jaren. Tot drie jaar geleden rookte mijn vriend ook. Dan zaten we gezellig samen op de bank te roken. Nu we een nieuw huis hebben, met mooi behang en frisse verf, wordt er binnen niet meer gerookt. We hebben deze beslissing samen genomen en ik sta er helemaal achter, maar toch heb ik het er af en toe moeilijk mee.

Als het mooi weer is, is buiten roken geen straf. Nu heb ik tijdens het werk een excuus om toch af en toe de zon op te zoeken en op mijn blote voeten door het gras te scharrelen. Als het rotweer is, sta ik of in de schuur, of onder een afdakje te vloeken en te rillen, verwoed hijsend aan mijn sigaret om in zo'n kort mogelijke tijd, zoveel mogelijk nicotine binnen te krijgen. En om heel eerlijk te zijn, vind ik mezelf op dat soort momenten een zielige verslaafde.

Als ik na een dag hard werken mezelf op de bank laat zakken (in mijn roze, zachte en warme Juicy Couture sweatpants!), met een kop thee en een sigaret is roken echt heerlijk. Als je na diezelfde lange dag hard werken je kaplaarzen aan moet trekken en in een plas regenwater staat te vloeken omdat je je sigaret niet aan krijgt vanwege de harde wind, is roken eigenlijk een droevige bedoening. Als een sneue verslaafde sta ik liever buiten, in mijn eentje, dan dat ik gezellig met mijn geliefde en mijn familie en vrienden binnen zit.

Gelukkig heb ik wel rokers onder mijn naasten, maar we zijn een uitstervend ras. Het komt dus steeds vaker voor dat er onder mijn visite geen enkele roker zit. En dan moet ik midden in een geanimeerd gesprek mijn warme keuken verlaten, om in het pikkedonker buiten te gaan staan. Vaak doe ik dit ook als ik het echt niet meer op kan houden en echt moetmoetmoet roken, vaak na een uur of drie. En iedere keer als ik dan weer binnenkom, heb ik net een goede grap gemist en zit iedereen aan tafel smakelijk te lachen.

Als we wel andere rokers over de vloer hebben, splitst het gezelschap zich vaak in tweeën. De niet-rokers zitten binnen, en ik met mijn nicotine-makkers, zit ergens buiten of in de schuur. Beide groepen hebben het zonder uitzondering altijd erg gezellig, maar toch blijf ik het vervelend vinden dat je (delen van) gesprekken mist of iemand gewoon bijna niet spreekt omdat hij als niet-roker liever binnen blijft zitten, in plaats van in de regen en kou buiten.

Soms vervloek ik onze beslissing. Dan wil ik heel obstinaat languit op de bank gaan liggen en een peuk opsteken. Maar dan kijk ik naar mijn pas geverfde muren, de boekenkast waar ik dagen mee bezig ben geweest om hem een fatsoenlijke kleur te geven, en stel ik me voor hoe dit alles eruit ziet met een grauwe nicotinewaas er overheen. En dan kan deze laffe verslaafde niets anders doen dan weer buiten staan rillen.

Bekijk alle logs van Judith