Onlangs stond ik weer eens met mijn CV op de datingsite. En onlangs had ik een date. Leuk gekletst, leuk gelachen, leuk gezoend en de ‘echt tot snel he?’ beloofde een snel wederzien. Overenthousiaste man? Ach, wel veel leuker dan al dat afwachtende gedoe. Tot snel dus!

‘Tot snel’ werd de woensdag erop. De eerste date was een avondborrel die uitliep tot middernacht, dus een etentje is bijvoorbeeld leuk voor een tweede date, om nog gezellig verder te praten. Enzo. We hadden na de eerste date zo nu en dan sms-contact. Woensdagmiddag kreeg ik dan ook per sms de vraag wat we dan zouden doen die avond. Ik opperde op deze enthousiaste, vrolijke uitnodigende uitnodiging dat een hapje eten bijvoorbeeld wel leuk zou zijn. Hij was echter tot laat aan het werk, maar wist niet precies tot hoe laat en kon dan nog later in de stad zijn waar ik woon. Ik nam intussen een boterham en besloot dat het toch niet echt het moment was om nog af te spreken die avond. Weer een borrel ofzo laat op de avond, tot laat in de nacht, op een werkdag. Dat werkt bij mij gewoon niet en het was een wat afgeraffelde boel zo. Dus dat zei ik. En dat vond hij ook.

Hij kwam namelijk met het leuke idee de woensdag erna af te spreken. Genoteerd. In mijn agenda. Ik voelde dat bij mij de interesse al wel wat was weggeëbd. Zo gaat dat vaak bij internetdates. Vooral wanneer beide partijen niet echt contact zoeken. Het sms’en werd minder, ik en hij stelde geen persoonlijke vragen. Eigenlijk helemaal geen vragen en het was stiekem wel klaar. Meestal bericht ik dan eerlijk dat we toch niet zo matchend zijn als gehoopt en zeg ik netjes gedag. Of de ander vertelt mij dat ik toch echt totáál zijn type niet ben. Ik hou gewoon niet van met een rugzak de bergen in. En daar zal ik nooit van houden. Tenten enzo.

Deze meneer omschreef zichzelf in zijn CV als duidelijk, direct en hij vond dat men alles eerlijk moest zeggen, ook al schrikken mensen daar nog wel eens van. Dit alles bracht hij tijdens de date nogmaals ter sprake. Ik hou wel van direct, omdat ik dat soort dingen dus ook altijd eerlijk aangeef. Ik gaf het daarom toch een kans. Deze man zei niets negatiefs en in iedere sms van hem was ik in de aanhef een ‘leuke vrouw’, dus we zouden elkaar woensdag zien. We stuurden elkaar echt heel spontaan nog een sms in het weekend. Over hoe leuk onze weekenden wel niet waren en meer oppervlakkigs en nietszeggends. Richting woensdag werd het radiostilte. Ik dacht eraan om dan zelf maar te zeggen dat het toch niks was. Maar ik hield nog even vol.

Woensdag verscheen er geen bericht. Ik twijfelde of ik zelf gewoon iets zou sturen, maar dan zou de date misschien doorgaan, wat ik dan eigenlijk ook weer niet wilde. In mijn agenda stond echter nog duidelijk de afspraak genoteerd. Ik maakte wat pasta, met zalm en schonk mezelf nog wat in. Online bekeek ik wat nieuwe e-mails op de datingsite en stuurde ‘mijn’ date om tien uur een sms. Een aardige. Over dat ik niet stilzwijgend wil verdwijnen en dit toch wat raar vond. Maar dan anders. Netjes en anti-hysterisch. Ik heb echter nooit meer wat gehoord van deze directe, open en oh, zo eerlijke, stoer alles zeggende vriendelijke man. En begrijp me niet verkeerd. Ik vond hem hartstikke aardig en leuk.

De datingsite is een groot gemak, keuzes alom, een beetje mailen, een beetje daten, los en vrijblijvend, Halleluja! Maar het is ook een groot ongemak. De nepvertoningen in de profielen, de verborgen leugens en de gevulde rugzakken uit het verleden met veel gedoe; kortom, een spel. Een spel waar ik blijkbaar geen moer van begrijp.

Maar. Ik maak gewoon snel weer eens een nieuwe date. Met iemand die op zijn profiel zegt gesloten te zijn als een oester, bang en verlegen, contactgestoord, met echt volledig gebrek aan sociale vaardigheden dus. Want misschien is zo’n date in de praktijk dan ineens gewoon heel leuk en lekker duidelijk en kan ik de dobbelstenen en pionnetjes thuislaten.

Bekijk alle logs van Marlease