Nog zes weken te gaan voor de uitgerekende datum. Dat betekent dat we over drie tot acht weken ons kindje kunnen verwachten. Zoals je op de foto hieronder kunt zien, heb ik een enorme buik. Maar voor het overige valt de zwangerschap me alleszins mee.

Twee jaar geleden schreef ik op PinkBullets: Een zwangerschap, dat betekent negen maanden lichamelijk ongemak - als je geluk hebt. Als je pech hebt ben je maandenlang ziek, zwak en misselijk, zit je regelmatig te nagelbijten in een polikliniek omdat er heel misschien iets mis is met de foetus en ligt je werk zo goed als stil.

Dat nagelbijten is een klein beetje waar: je kunt tijdens je zwangerschap je baby niet zien, dus je weet niet of alles nog goed gaat. Soms word je daar bezorgd van. Ondertussen ligt mijn werk alles behalve stil. In tegendeel: ik werk hard om zo veel mogelijk voor mijn verlof af te krijgen. Ik doe wel mijn best om niet te gespannen te zijn want stress is slecht voor de baby.

Zwangerschap is een goed excuus voor van alles. In mijn geval: voor heel veel eten. Ik zit de afgelopen weken nooit vol. Bij mijn tweede plak chocoladecake of derde portie pastasalade is er altijd wel iemand die zegt: "Ja, jij eet voor twee hè?" Alle zwangerschapsboekjes adviseren om niet voor twee te eten maar ik doe het lekker wel en lig ondertussen nog perfect op schema qua gewichtstoename.

Wat gelukkig nog niemand mij heeft toebedeeld, zijn opmerkingen over gierende hormonen. Nu vind ik zelf dat ik daar niet zoveel last van heb. Al dacht misschien het telefoonvrouwtje van een wij-verkopen-uitvaartverzekeringen-maar-doen-net-of-we-een-adviesbureau-zijn-callcenter daar anders over toen ik haar flink uitkafferde omdat ze mij wat aan probeerde te smeren. En er was wat P. het 'Prénatal-incident' noemt, toen ik een half uur lang op straat heb lopen schelden nadat een winkelmevrouw mij de les had gelezen over hoe ik wel en niet mijn kind zou mogen vervoeren (op mijn vraag of ze ook adapters verkocht om een Maxi-Cosi op de fiets te bevestigen, gruwelde ze: "nee en dat lijkt me ook echt heel eng").

Een veel voorkomende kwaal is zwangerschapsdementie. Dat is een mooi woord voor heel erg afgeleid zijn omdat je steeds aan de baby denkt. Dat heb ik natuurlijk ook, maar het valt niet zo op omdat ik van mezelf al klunzig en verstrooid ben. Mijn fiets vergeten op slot te zetten, wachten voor een oranje knipperend stoplicht, aan de verkeerde kant van het tankstation parkeren zodat de slang maar net het tankgat haalt - voor mij is dat allemaal business as usual.

Tot slot is er één kwaaltje waar ik niet zozeer last heb maar mijn omgeving des te meer, en dat is wat mijn Australische collega "Baby on the brain" noemt. Als ik niet op let, praat ik met vrienden alleen nog maar over babydingen: kleertjes kopen bij de Hennes, controle bij de verloskundige en dikke enkels bij warm weer. Nog een week of zes, en dan wordt het nog veel erger. Jullie zijn gewaarschuwd.

Bekijk alle logs van Suzan