Freelance journalist en publicist Willem van Leeuwen heeft in zijn hoofd een zwart boekje. Hier in staan namen van mensen die hem ooit iets hebben geflikt en hij heeft gezworen ze dit NOOIT te vergeven. Juist daarom is het interessant dat hij op zoek gaat naar hoe het zit met vergeving in onze maatschappij.

Niet alleen onderzoekt hij hoe het zit met zijn eigen wrok en vergeving, hij interviewt verscheidene mensen die iets écht verschrikkelijks mee hebben gemaakt, en probeert erachter te komen waarom zij juist wel of niet in staat waren tot vergeving. Zo interviewt hij onder andere Niels Kokmeijer, de ex-voetballer wiens carrière abrupt ten einde kwam toen Rachid Bouaouzan zijn rechterbeen tijdens een wedstrijd door midden schopte. (Voor de liefhebbers, op YouTube is te zien hoe Niels zijn been breekt.) Kokmeijer heeft duidelijk meer redenen om wrokkig te zijn dan Van Leeuwen, maar hij is het niet. Hij is verder gegaan met zijn leven.

Ook praat hij met de ouders van Joes Kloppenburg. Joes werd in 1996 tijdens een avond stappen, en werd zo op uiterst wrange wijze het symbool van zinloos geweld. Zijn moordenaar is inmiddels alweer op vrije voeten, en dat is lastig voor de ouders van Joes; zij hebben immers levenslang gekregen. Ook al hebben ze de dader niet vergeven, ze zijn niet wrokkig. Ze gebruiken de nagedachtenis aan Joes om zinloos geweld tegen te gaan.

Zo praat Van Leeuwen met verschillende mensen, die allen iets boeiends te zeggen hebben over vergeving en vergelding. Het meest heftige verhaal vond ik het verhaal van Tonnie. De uitslag van haar uitstrijkje was verwisseld met die van een andere patiënt en ze kreeg te horen dat ze baarmoederhalskanker in een vergevorderd stadium had, en direct geopereerd moest worden. Haar - kerngezonde! - baarmoeder en eierstokken werden verwijderd en ze heeft deze zinloze operatie amper overleefd. Een goede reden om wrokkig te zijn. Toch is ze het niet. Of zoals ze zelf zegt; "Het is gewoon stom geweest wat er is gebeurd. Klaar." Haar man is echter wel wrokkig, hij moest immers lijdzaam toezien hoe zijn kerngezonde vrouw doodziek werd door een vergissing.

De interviews met 'slachtoffers' worden afgewisseld met zijn eigen zoektocht naar vergeving en interviews met experts, waardoor 'De andere wang' een heel gebalanceerd en interessant boek is geworden over vergeving en de invloed daarvan op onze maatschappij. Vergeving is namelijk belangrijker dan we denken, want met alleen rechtvaardigheid en strenge straffen, zal er een kille maatschappij ontstaan. Zelf willen we wel vergeven worden voor van alles, maar egocentrisch als we zijn, vergeven we anderen hun misstappen veel minder makkelijk.

'De andere wang' is geen boek dat je in een middagje uitleest. Het is een soms vrij heftige zoektocht naar vergeving, waarbij de geïnterviewden zich op hun kwetsbaarst tonen. Niet alleen dat, ook Van Leeuwen zelf gaat op een haast intimiderende wijze met de billen bloot. De meeste hoofdstukken zijn ook afzonderlijk te lezen en daarom is het een fijn boek om af en toe uit de kast te pakken en een paar hoofdstukken te lezen.

Ik geef 'De andere wang' vier van de vijf roze kogels. Niet alleen vanwege de leerzame en/of indrukwekkende verhalen die erin staan, maar ook omdat het me eraan heeft helpen herinneren dat ik her en der ook nog wat te vergeven heb...

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
29 maart 2011
224 bladzijden

Bekijk alle logs van Judith