Raar maar waar, er bestaan naast Haruki Murakami nog meer Japanse schrijvers die echt parels van boeken kunnen schrijven. Zo ook Hiromi Kawakami. Zij heeft me dagenlang ondergedompeld in de wondere wereld van Nakano's handel in oude rommel en ik vond het geweldig.

Mijnheer Nakano is vrij stellig over zijn winkel; hij handelt in oude rommel en dus niet in antiek of echt waardevolle spullen. Van krukjes en kleding tot aardewerk, Haruo Nakano verkoopt het allemaal. Al bij haar sollicitatiegesprek valt het Hitomi op dat Nakano nogal onconventioneel is. Zo heeft hij de neiging om zijn zinnen te beginnen met 'Ik zeg het je toch', wat nogal vreemd is bij een zin als; 'Ik zeg het je toch, wil je me die sojasaus even doorgeven?' Helemaal als hij het eerder toch helemaal niet gezegd had.

Hitomi krijgt direct de baan als winkelmedewerker, en ondanks het soms vreemde gedrag van Nakano, voelt ze zich er op haar plaats. Ze krijgt een oogje op haar stugge en zwijgzame collega Takeo en raakt min of meer bevriend met de zus van Nakano, Masayo, nadat Nakano haar geld heeft gegeven omdat ze er achter moet komen of Masayo een ongepaste relatie heeft met een man. Masayo heeft inderdaad een ongepaste relatie met Maruyama, maar Hitomi houdt de details voor Nakano geheim.

En zo vormen ze met zijn vieren een vreemd soort familie. Masayo werkt officieel niet in de winkel, maar is er wel dagelijks te vinden, Takeo en Hitomi krijgen een soort van relatie en Nakano omringt zich met de vreemdste figuren, die zich op haast magnetische wijze tot Nakano en diens oude rommel aangetrokken voelen.

Maar aan al het goede komt een einde, dus ook aan de verhoudingen tussen de mensen in en rondom Nakano's handel in oude rommel. Maar wat verandert er nu echt? En blijft uiteindelijk niet alles bij het oude?

Het verhaal van Nakano's handel in oude rommel wordt verteld vanuit het standpunt van Hitomi. Een wonderlijk meisje, met een wonderlijk wereldbeeld, die zich weet te omringen met wonderlijke mensen. Op deze manier ontstaat er al snel een bijzonder boek, zonder een echt duidelijke clou of climax, maar toch zeer lezenswaardig. Alledaagse gesprekken zitten vol humor, en Kawakami heeft het talent om ogenschijnlijk onbelangrijke details zo op te schrijven, dat je ze eerst haast achteloos leest, en pas een paar hoofdstukken later valt het kwartje. Die ene terloopse opmerking, daar was weinig terloops aan.

Nakano's handel in oude rommel mocht dan niets waardevols verkopen, het verhaal was voor mij een zeer waardevolle leeservaring. Ik geef dit boek dan ook vijf van de vijf roze kogels en ik verheug me nu al op meer werk van Hiromi Kawakami.

Uitgeverij Atlas
31 maart 2011
235 pagina's

Bekijk alle logs van Judith