Een vraag die maar al te vaak wordt gesteld, en waar iedereen maar één antwoord op verwacht.

'Wil je kinderen?' is een vraag die vaak gesteld wordt. Misschien wel vaker dan 'lust je iets te drinken?'. Op het werk, als je een lange relatie hebt, als je iemand leert kennen. 'Ja, ik wil kinderen in de toekomst' is het meest voorkomende antwoord.

Slechts twintig procent van de Nederlanders kies bewust om geen kinderen te nemen. Of ja, slechts, ik vind het nogal wat. Omdat ze het niet willen, of niet kunnen, wordt even niet naar gekeken. Twintig procent wordt geen ouder, krijgt geen nakomelingen, is 'eenzaam op zijn oude dag' want dat krijg je altijd als eerste te horen. 'Maar wat als je dan later in het bejaarde tehuis zit en eenzaam bent?' Niet dat kinderen leuk zijn, dat je gelukkiger bent met kinderen, dat de eerste jaren om de drie uur uit je bed worden gejankt niet erg is. Nee, je bent eenzaam op je oude dag als je geen kinderen neemt.

Ik raak de laatste tijd zeer gefrustreerd door mensen die mij over proberen te halen dat kinderen krijgen leuk is. Blijkbaar zit ik op een leeftijd waarbij dat een belangrijk onderwerp is om te bespreken, ik ben eenentwintig. Maar als ik zeg dat ik geen kinderen wil, krijg ik toch altijd te horen dat ik nog te jong ben om dat soort beslissingen te nemen. Dat mijn eierstokken nog wel zullen gaan ratelen en mijn biologische klok nog wel gaat tikken. Het ergste standpunt is nog: 'mijn zus hield ook nooit van kinderen, maar ze houd zielsveel van die van haarzelf!'

Nou, ik kan je een ding zeggen, mijn eierstokken ratelen al sinds ik tien ben en mijn biologische klok heb ik diep in een kast verstopt, waar ik hem niet kan horen. Want ik haat het tikken van een klok, tenzij er om de zoveel tijd een koekoek uitspringt. Misschien ben ik stuk, is mijn biologische klok kapot. Ik weet het niet. Maar ik ben blij met mijn keus, die ik al op mijn veertiende heb gemaakt, dat ik geen kids of koters wil.

Mijn oproep gaat naar moeders en vaders. Stop mensen te overtuigen dat kinderen leuk zijn. Als iemand geen kinderen wil, wil iemand geen kinderen. Als iemand geen ijs lust, ga je ook niet zeggen dat zijn behoefte aan suiker nog wel zal groeien. Ik wil geen kinderen, ik wil geen dikke buik of persen na negen maanden een hormoon cocktail te zijn geweest om vervolgens twintig jaar voor een kind te moeten zorgen om maar niet 'alleen op mijn oude dag te zijn'. Als ik ooit nog op het punt kom dat er een man in mijn leven is, die echt per see kids wil, dan moet hij maar accepteren dat de enige optie, adoptie is.

En dan kom je natuurlijk op de discussie dat kinderen adopteren een zwaardere keus is dan ik mij voor kan stellen, want ik weet niet hoe dat is, ik weet niets van de wereld. Hou op, asjeblieft zeg! Hoeveel kinderen zijn er al geadopteerd waarbij het prima ging? Natuurlijk zijn er boeman verhalen, maar die zijn er ook over roken, maar daar stopt ook niemand mee! Een kind nemen is al een keuze waar mensen wat meer over na zouden moeten denken, maar een kind adopteren is dat ook. En natuurlijk ga ik niet klakkeloos naar een adoptie bureau om even een leuke pup uit te zoeken en er een speen in de mond te stoppen. Maar ik heb liever een moeilijker, adoptie kind, dan een van mijn biologische klok.

Asha had deze discussie ook op Oerol. En ze is blij voor Suzan, zij is zwanger. Maar Asha is wel vaker gefrustreerd over dingen. Meer van haar vind je hier. Meer van Pinkbullets vind je hier.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid