Ik haat ze. Al na drie dagen!

Eeuwen lang kijk ik al naar MasterChef. Niet de Nederlandse versie. Wel de Engelse en de Australische, met die leuke kale meneer. En nog die andere. Je weet wel. Of niet. En soms komt die dikke man, met dat hondengezicht en altijd een ander sjaaltje om en in zijn nek, ook nog langs. Maar nu is er Junior MasterChef. Er zijn deze keer geen amateurs of bekende buitenlanders in het programma; het zijn kinderen. En ik kijk mijn ogen uit. En geloof er niks van.

De aangemelde kinderen zijn tussen acht en twaalf jaar oud. Toen ik acht was, was ik wel gek op eten. Maar ik had geen idee hoe ik het moest maken. En wat kon het mij ook schelen. En wat kán het mij ook schelen. Het kan deze kinderen echter vreselijk veel schelen. Ze zijn goed. Ze zijn steengoed.

Met hun mini-handen en snottebellen uit hun neus, snijden ze met plastic messen de ingrediënten klein. Daarna staan ze, behendig als wat, van alles te doen. Weet ik veel wat. En hoe dat heet. Ik gooi het onder de algemene noemer; koken. Één meisje maakte zelf gnocchi, met een interessante saus. Een jongetje maakte baklava, nou, hoe dat er uit zag! Ik kroop nog net niet in de televisie. Een ander meisje had een cake-achtig ding met een roomachtig sausje gemaakt. Maar dan niet zoals het nu klinkt. Meer zoals je het ziet in Michelin-ster-restaurants.

Zouden deze kinderen de gerechten nou echt allemaal zelf bedenken? Zitten hier geen pushende ouders achter? Wil een kind echt weten hoe hij of zij een mals stukje hert gemarineerd in het één en ander, met een puree van aardappel en truffel omringd door een jus van gekke paddestoelen, moet maken? En weet een kind van acht dan echt iets over verschillende balsamico azijnen? En over hoe smaken bij elkaar passen? Ik kom er zelf altijd als het eten al op mijn bord ligt pas achter, dat het eigenlijk niet heel goed bij elkaar klopt. En past. Qua smaak. Maar, ach, het is gezond, denk ik dan maar. Kinderen denken niet in ‘gezond’. Dus, hoe kúnnen zij dit? Er is zelfs een jongetje, ik wil hem hebben, want hij lijkt zo uit een ouderwetsch kwajongenschboek te zijn gekropen, die chocola kon temperen. En dat schijnt verschrikkelijk moeilijk te zijn. Aldus chefkoks.

Ik kan niet zo erg goed koken. Mijn pasta’s en zelfgemaakte, dat dan weer wel, sauzen, zijn altijd hetzelfde. Soms ruil ik voor de variatie de courgette voor een aubergine. Maar ook die lijken op elkaar. Dus hoe kan het, dat deze kleine ettertjes wel weten hoe het moet? En is dat wel normaal? Zijn ze niet te volwassen bezig? Willen zij niet liever buiten spelen, hinkelen ofzo? En vindt een kind koken echt leuk? Of ben ik gewoon jaloers?

Ik heb geen kinderen, maar als ik er later een ‘neem’, dan ‘neem’ ik er mooi wel een die zo goed kan koken.

Bekijk alle logs van Marlease