Waar het bij de één op de heupen, de bovenbenen en de kont gaat zitten, bij de ander in de borsten en de buik, hoopt het vrouwelijk vet zich bij mij meer op daar waar de love handles zich bevinden. Eigenlijk in sommige situaties dus best praktisch! Hoezee, een overwinning!

Sinds, pak ‘m beet, twee jaar is mijn lijf aan het veranderen heb ik het idee. Nou had ik in Parijs wel enigszins slechte eetgewoonten. Vaak uit eten, vaak erg laat eten, ’s middags en ’s avonds warm eten… Niet echt bevorderlijk voor het behouden van een strakke lijn, vooral als het sporten er ook nog eens fiks bij in schiet. De kilo’s die erbij zijn gekomen zijn er over deze lange periode aangegroeid en hebben zich goed vastgezet. Maar, voordat ik dadelijk een heel legioen vriendinnen over me heen krijg met “jij bent toch helemaal niet dik!!?”, zal ik dan inderdaad maar even toegeven: klopt, ik ben niet dik. Mijn punt is eerder, dat ik merk dat geheelonthouding van tussendoortjes en regelmatig sporten in combinatie met gezond (normaal) eten niet iets lijkt te veranderen aan mijn vormen. Ik heb het idee dat ik op een leeftijd ben gekomen waarop mijn lichaam denkt dat ‘ie me nu toch echt vrouwelijke shapes wil gaan geven. En bedankt.
Waar het bij de één op de heupen, de bovenbenen en de kont gaat zitten, bij de ander in de borsten en de buik, hoopt het vrouwelijk vet zich bij mij meer op daar waar de love handles zich bevinden. Eigenlijk in sommige situaties dus best praktisch! Hoezee, een overwinning!

Helaas brengt het ook tegenslagen met zich mee. Toen ik laatst een weekje op vakantie ging, trok ik wat korte broeken en rokjes uit de kast om de bleke kuiten weer wat zonlicht te gaan gunnen. Maar voordat deze beeldige exemplaren de koffer in gingen wilde ik nog wel , voor alle zekerheid, checken of ze nog lekker zaten. Stuk voor stuk kreeg ik ze niet dicht of moest ik, in het geval van rokjes, ze zo hoog optrekken dat ze ineens wel heel erg mini werden. Not my cup of tea, vooral niet als de hammetjes nog zonlicht reflecteren.
Gelukkig had ik nog wat lijzige altijd-goed-rokjes in de kast liggen, die zo heerlijk mee-elastieken met je lijf, maar zelfs in het zwart niet afkleden. Ik had geen keus, de volgende dag zou ik op het vliegtuig springen.

Jurkjes kunnen dan meestal wel een oplossing bieden en ik hoor steeds vaker mensen over King Louie (voor diegene die niet op de hoogte is: een kledingmerk dat erg vrouwelijke en kleurrijke jurkjes maakt van een makkelijk en elastisch stofje, waarin de jonge meid zich lekker voelt, maar waar de vrouw in de overgang ook nog een dansje in kan wagen (einde pitch)). Enthousiast dook ik de paskamer in met een aantal exemplaren, om er vervolgens niet meer uit te durven komen. Ze zogen zich helemaal om mijn lichaam, waardoor alle details, elke minieme imperfectie, elk hobbeltje teveel en elke cupmaat te weinig, zichtbaar werden. Ik verzeker je dat ik niet een maat te klein uit het schap had getrokken. Gefrustreerd snauwde ik op fluistertoon naar mijn moeder dat ze maar eens even moest komen kijken, want voor mij was een reflectie in een echte spiegel niet nodig en waarschijnlijk ook een traumatiserende ervaring geworden. Mijn moeder, de wijze vrouw, bewoog bevestigend haar hoofd van links naar rechts. Nee, dit was misschien maar beter van niet.
Het pashokje eenmaal ontvlucht liep ik nog een rondje door de winkel en kreeg ik mee dat er een jonge vrouw (mijn leeftijd) met plankpostuur een paskamer uit kwam en uitkermende: “Oh wat heerlijk dit jurkje van King Louie, je trekt het aan, het valt zo naar beneden om je lijf, je hoeft niets te doen en het zit perfect!”
Ik gilde bijna van NIETUS!!!!!!!!!!!! Maar ik heb me ingehouden. Ik ben eigenlijk toch wel blij met mijn lijf en ik heb heel erg veel andere leuke kleren. Zo!

Bekijk alle logs van Nicky