Veel eerder dan verwacht, lag 'ie opeens op mijn deurmat. De oproep voor het bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker. Of ik zo snel mogelijk een afspraak wilde maken met de huisarts, zodat hij even wat cellen van mijn baarmoedermond af kon schrapen.

Ik had er geen zin in. Ik zit midden in een verhuizing en ik voelde me eigenlijk nog steeds beledigd door het infantiele tijdschrift wat ik kreeg, waarin me werd uitgelegd dat het vet erg was om dertig te worden en tot een medische doelgroep te behoren. Door dat tijdschrift was ik haast van plan om uit een destructief soort recalcitrantie juist géén uitstrijkje te laten doen. Gelukkig won mijn verstand het, en belde ik om de afspraak te maken.

Mijn huisarts zou het uitstrijkje niet zelf doen, maar de doktersassistente mocht deze keer in mijn intiemste delen roeren. Het liefst had ik het gewoon door een gynaecoloog laten doen, maar geen tijd, geen zin. Dan maar de assistente.

Het voordeel van verhuisstress, is dat je je niet druk maakt om bijzaken als uitstrijkjes, pas in de wachtkamer werd ik zenuwachtig. Bij het plaatsen (en verwijderen!) van mijn spiraaltje heb ik mijn gyn bijna in zijn gezicht geschopt toen hij er proefondervindelijk achter kwam dat ik een zeer gevoelige baarunit heb. Hij adviseerde me om bij elk volgend inwendig onderzoek altijd aan te geven dat mijn baarunit nogal hysterisch is. Niet voor mijn gemak, maar zodat de persoon tussen mijn benen een helm op kan zetten.

Rosita de assistente stelde me gerust en beloofde dat het geen pijn zou doen. Samen hebben we een mooi formaat speculum uitgezocht en toen kwam het moment waar ik de grootste hekel aan heb bij inwendige onderzoeken; het halfnaakt in de stoel klauteren en je voeten op de juiste manier op de beugels plaatsen. Hoe vaak ik dit ook doe, ik blijf het een naar moment vinden. Je ligt open en bloot voor iemand die je niet eerder hebt gezien, en ook al deed Rosita het echt geweldig (beter dan eerdere mensen die in mijn vagijn hebben lopen roeren en poeren en dan niet op een seksuele manier!), ik moest me inhouden om niet jammerend om mijn mammie te roepen. Als het aankomt op artsen - vooral de tandarts! - ben ik een grote laffe angsthaas.

Gelukkig kwam Rosita haar belofte na; het deed geen pijn. Ze was heel voorzichtig, vertelde heel duidelijk wat ze zag en deed en in een oogwenk was het voorbij. En daarom schrijf ik nu deze column. Niet omdat ik dit intieme moment dolgraag wil delen (liever niet zelfs, zo'n beetje mijn hele (schoon) familie leest mee, net als (potentiële) opdrachtgevers.), maar omdat ik steeds vaker vrouwen tegen kom die nog nooit een inwendig onderzoek hebben gehad en niet hun uitstrijkje hebben laten doen, omdat ze het eng vinden.

Nee, het is niet leuk om halfnaakt voor een vreemde te liggen. Ook al is het hun werk en vinden ze je echt niet raar of stom, jij moet je toch letterlijk blootgeven. Maar deze mensen weten wel wat ze doen, en als je vertelt dat je het spannend, eng of stom vindt, zullen ze je gerust stellen. HPV (het virus dat baarmoederhalskanker kan veroorzaken en waar dus op getest wordt bij het uitstrijkje) komt erg vaak voor. Als je er op tijd bij bent, is er niets aan de hand. Maar als je je nooit laat onderzoeken, niet meedoet aan het bevolkingsonderzoek en pas naar de huisarts gaat als je klachten hebt, kan het wel ernstig zijn.

Wees dus niet bang om met je benen wijd voor een arts te gaan liggen, want als ik - als kleinzerige laffe preutse angsthaas zijnde met een hysterische baarunit - het mee vind vallen, valt het ook écht mee.

Bekijk alle logs van Judith