Ik kan fictie en werkelijkheid niet meer zo goed uit elkaar houden.

Sinds een week ben ik mijn favoriete serie, Sex and the City, weer aan het kijken. Helemaal. Vanaf seizoen één, aflevering één. Ik ben nu bij seizoen vier. Een aflevering of acht op een dag is geen uitzondering. En ik schaam me er mooi niet voor!

Zoals veel vrouwen en homo’s die de serie hebben gezien, of nog regelmatig een aflevering kijken, zit ik er ook weer helemaal in. De schoenen, de dates, de ellende, de vreugde, herkenning alom! Al slaat dat nergens op, want ik heb geen vijftig paar Manolo Blahnik hakken in mijn kast staan en tijdens mijn werk kan ik niet uren gaan lunchen met allemaal vriendinnen. En ook ga ik niet iedere week naar een opening van een galerie. Want zoveel galeries worden er wekelijks niet geopend in Rotterdam. Ik loop ook niet minstens drie keer per dag met andere kleding door de stad en als ik uitga doe ik dat doorgaans niet in een beeldige prinsessenjurk van Dolce & Gabbana. En in tegenstelling tot de dames, kook ik wel gewoon zelf thuis. Maar toch is er die herkenning.

De vrouwen in Sex and the City hebben iedere aflevering wel een date, met steeds andere mannen. Die dates mislukken dan, want de mannen hebben allerlei gedoe en daarom gaat het dan steeds mis. Heel soms ligt het aan de vrouwen. Maar meestal niet natuurlijk, dat hoort bij de serie. Dan is de man in kwestie getrouwd, of seksverslaafd, te lievig, veel te jong, heeft een tic, of hij wil haar niet aan zijn ouders voorstellen, omdat hij iets te verbergen heeft en ga zo maar door. De mannen in de serie komen en gaan. Soms blijven ze een paar afleveringen, of een tijdelijk huwelijk, hangen. En soms komen ze een seizoen later gewoon, als de andere dates allemaal mislukt zijn, terug. Want echte liefdes komen vaak even terug. De mannen in de serie hebben regelmatig bijzondere en enorm goede banen. Ik kom niet zo heel vaak rijke beurshandelaren, Oscarwinnende regisseurs, kandidaten voor presidentschap of advocaten tegen. Ja, laatst toevallig, een advocaat. Maar niet zo vaak als in de serie. En toch vergelijken vrouwen situaties uit hun leven met de situaties uit Sex and the City.

Het is zelfs zo dat alle vrouwen wel een keer hebben gezegd welke van de vier ze ‘zijn’. Van de vier vrouwen. Uit de serie. Ze zijn dan écht net zoals Carrie. Of als één van de andere vrouwen. Al wil iedereen het liefst Carrie of Charlotte zijn. Waarom is dat? En waarom vergelijken wij, vrouwen, ons met iets dat niet echt is? En nu niet zeggen dat je dat niet doet, want écht iedereen heeft dat wel eens gedaan. Al is het alleen maar stiekem in je hoofd gebeurd. Als de relatie van Carrie weer slecht ging, maar later weer beter werd, hoorde ik een vriendin eens zeggen: ‘Bij mij deed hij ook laatst zo, maar net als bij de relatie van Carrie, komt hij vast tot inzicht, want zo denken en handelen mannen dus.’

Maar: het is een script! Er staan camera’s omheen! Het is niet echt! Nep! Maar oh, wat is herkenning fijn. En oh, wat is het fijn om te zien dat dates en liefde ook in Manhattan, ongeacht het aantal paar Manolo Blahnik hakken in de kast, niet altijd over rozen gaan.

Ik vergelijk mijn leven niet met de levens in de serie. Ik ben wel jaloers op de schoenen en kleding van Carrie. Ik hoef geen ellendige Mr. Big, of één van de andere dates die de meiden gehad hebben. Ik hoef ook niet iedere zaterdagochtend koffie te drinken met vrouwen en alleen maar over seks te praten. Maar ik wil wel mijn dagelijkse momenten waarop ik fictie en werkelijkheid niet meer uit elkaar kan houden. Omdat dat soms gewoon fijn is.

Dus neemt u mij niet kwalijk, ik moet nu echt gaan. Ik heb een afspraak. Met mijn vier vriendinnen. In Manhattan.

Bekijk alle logs van Marlease