Maar bij het verdwijnen van mijn fietsbel restte er mij nog maar een ding, al fietsend door de stad; heel hard tegen iedereen schreeuwen.

Je mag niet schreeuwen van je ouders, als je klein bent. Dan maak je lawaai, trek je onnodige aandacht, allemaal heel vervelend. In de loop der jaren ga je steeds minder schreeuwen, het is gewoon niet zo sociaal geaccepteerd. Maar soms moet, dan voel je vanuit je tenen, dat het enige wat je kunt doen, schreeuwen is.

In tijden dat ik moest schreeuwen, omdat ik niets anders kon bedenken om me te uitten, dan ging ik heel hard rennen op een verlaten looppad bij ons huis, waar het 's avonds altijd uitgestorven is. Tevens wonen er ook niet dicht genoeg mensen aan het pad die last kunnen hebben van je geschreeuw. Eerst heel hard rennen en dan buiten adem gaan schreeuwen. Heel hard schreeuwen. En dan uitgeput weer naar huis lopen.

Dit soort schreeuwen is niet het meest vermakelijke, maar wel noodzakelijk soms. Schreeuwen kan ook heel leuk zijn. Niet dat oerkreet geschreeuw met een stel hippies waar je veel geld voor betaald. Zingend schreeuwen of schreeuwend zingen. Het voetbal hooligan gevoel. Daar kan ik me helemaal in vinden.

Een paar jaar terug werd ik aan een aantal heerlijke schreeuwwoorden geïntroduceerd. Dit in een kroeg waar het gebral en het geschreeuw niet veel van elkaar verschillen. Dit ging heel goed samen met mijn 'Martje de la Tourette' repertoire en ik kon dan ook direct inhaken. Het varieert van sociaal acceptabel tot sociaal afwijzend. Maar 's nachts dronken op straat schreeuwen, dan maakt het allemaal niet meer uit. Zeker niet als je het leed van de keeper van Den Haag kunt beschreeuwen over de donkere grachten, in de hoop een paar expats over de toeren te krijgen.

Helaas komt er een moment waarop het je gaat vervelen. Schreeuwen naar iedere autotoeter, boothoorn, fietsbel "hij doettet!" of "we bellen!". Zelfs nuchter. Dat werd een knap staaltje afkicken. Een paar kleine dingen heb ik wel behouden, zoals het schreeuwen "dames en heren, tijd voor de laatste ronde!". Want ik kom met mijn stem wel boven het geschreeuw van de kroeg uit. Het is dus gewoon een soort publieke dienst die ik daarmee vervul.

Nu ben ik al een tijdje redelijk rustig op het vlak van schreeuwen. Ik roep nog wel veel onzin, maar niet op overdreven volume. Moet kunnen. Maar bij het verdwijnen van mijn fietsbel restte er mij nog maar een ding al fietsend door de stad; heel hard tegen iedereen schreeuwen. Het agressief aanhoudend bellen is vervangen door heel hard te schreeuwen naar toeristen die stil staan midden op straat. Dit kan in het Nederlands, dan maakt het niet uit wat je roept, als je het maar hard en agressief klinkt. In het Engels doet de bewoording er wel toe, wat het meer minder vermakelijk maakt.

Nou kreeg ik de suggestie om heel hard "maffia!" te roepen. Dit leek mij een uitmuntend plan. Bleek alleen dat de gene die mijn fietsbel gejat had, het niet zo leuk vond zonder de fiets. Dus die ben ik nu ook kwijt.

Nu loop ik schreeuwend over straat.

Martje vindt het niet eerlijk, ze houdt van haar fiets(en) en mist ze als ze weer eens weg zijn. Vooral omdat ze dan niet meer door de stad kan laveren.

Bekijk alle logs van Martje