- ‹ vorige
- 5408 of 6212
- volgende ›
Mijn tovenaarsleerling
Weet je, ik denk dat wanneer mijn dochter 11 wordt ze een uitnodiging krijgt om onderwijs te gaan volgen aan Zweinstein's Hogeschool voor Hekserij en Hocus Pocus. Ze kan namelijk toveren!
Echt hoor, ik weet het zeker. Wanneer zij ergens binnen komt gaan de mensen op zijn minst glimlachen. Ze doen moeite om haar aandacht te trekken of om een glimlach van haar terug te krijgen. Ze gaat hiermee om met een natuurlijke vanzelfsprekendheid die ik soms ronduit indrukwekkend vind.
Oké, eerlijk is eerlijk, heel objectief zijn moeders natuurlijk niet wanneer het om hun kroost gaat maar ik denk dat ik me dit niet verbeeld. Op school is ze bij leerlingen en leraren geliefd. Familie, vrienden en vriendinnen, ze schijnt bij niemand wat fout te kunnen doen. Op zijn J.K. Rowling’s gezegd, ze is enchanting, mesmerizing.
De magie zit in haar grote bruine reeënogen. Een paar keer knipperen en ze krijgt werkelijk alles voor elkaar. Haar toverstok is dat speciale vingertje waar ze iedereen omheen weet te winden. Hoe doet ze dat toch? Ik zou willen dat ik maar een fractie van haar toverkunsten had maar ik denk dat je daar feitelijk kind voor moet zijn. En volgens mij is het dan heel verstandig dat je op je 11e naar een speciale school gaat waar je de magie van het kindzijn leert vast te houden.
Over twee jaar check ik waarschijnlijk om de tien minuten de lucht. Controleren of er een uil aankomt met een uitnodiging voor Zweinstein en een boekenlijst. Ik kan niet wachten om samen met haar naar de Wegisweg te gaan. Het uitzwaaien op station 9 3/4e zal me niet gemakkelijk vallen maar dan houd ik me gewoon voor dat het voor haar eigen bestwil is. Dat ze leert de magie die ze van nature bezit vast te blijven houden.
Ik ben Ingrid en elke week schrijf ik over wat mij bezielt, verwondert, gelukkig of ongelukkig maakt. Mijn dochter maakt mij absoluut gelukkig. Vaak kijk ik met verbazing naar haar met het besef dat toch echt mijn bloed door haar aderen stroomt en hoe cliché, woorden schieten soms te kort. Gelukkig hebben mijn Pibucollega's dan nog genoeg te vertellen.
Reacties
29 juli, 2011 - 09:50
Leuk!
31 juli, 2011 - 11:02
Cute!
3 augustus, 2011 - 15:50
Ah, wat een hartverwarmend stuk, Ingrid!
Nieuwe reactie inzenden