Hoe vaak ik al verhalen over spelletjes op internet heb moeten aanhoren. Of pony’s. Of voetbal. Zonnebanken op marktplaza. Center Parcs. Kinderen. En dat allemaal in de baas zijn tijd. Iemand heeft zelfs zo lang mijn kantoor bezet, dat ik in het kantoor ernaast uit het raam ben gaan staren.

Daar zijn ze weer: de eerste lichting vakantiegangers die weer de werkvloer opscharrelen. En hoe. Terwijl hun Outlook een dwarslaesie heeft, staan ze in jouw kantoor stralend hun verhaal af te steken over campings die ruiken naar lavendel en eucalyptus, avonden onder een sterrenhemel met Chianti en citroenkaarsen en authentieke dorpjes tegen rotshellingen. En terwijl jij de toko probeert draaiende te houden, denk jij aan smerige campingtoiletten met langpootmuggen, wijn uit een karton en dat zogenaamde authentieke dorp dat een ware invasie heeft mogen ondergaan van een zwerm Duitsers.

Natuurlijk ben ik ook aan vakantie toe. En ik gun iedereen zijn verzetje. Maar sommige mensen weten maar van geen ophouden. Kwartje erin en lullen maar. En ze gaan niet alleen door na hun vakantie. Maar ze gaan sowieso vaak door. Op momenten dat het je niet uitkomt. Nog vervelender is als ze doorgaan en het komt de collega die naast jou zit wel goed uit. En die collega die ’s ochtends altijd tijd heeft voor een flinke babbel, klaagt ’s middags om 4 uur altijd dat ie het zo druk heeft. En terwijl ik dan doelloos over internet surf (omdat ik ’s ochtends er meteen een slinger aan heb gegeven) hou ik mooi mijn kaken stijf op elkaar. Ik kan natuurlijk mijn hulp aanbieden, maar ik vind het altijd mooier om die collega dan lekker te zien zwoegen. Natuurlijk zorg ik dat er een frons op mijn voorhoofd staat en klik ik af en toe op mijn muis. Maar ik klik dan vaak op ‘like’ of ‘ respect’.

Maar even serieus. Ik hou echt van werken. Maar daar begin ik meteen om kwart over 8 al mee. En eigenlijk zou iedereen van werken moeten houden en meteen gas moeten geven. Het is vrij eenvoudig. Je komt binnen met je jas over je arm, doet je pc aan, hangt je jas op, pakt koffie en….je begint.
Een collega van mij begon om 9 uur. Op papier dan. Maar ze ging eerst staan beppen met…iemand. Over…dingen. Privédingen. Haar pony voor mijn part. Om kwart over 9 maakte ze aanstalten om naar haar werkplek te gaan. Of ergens anders. Om half 10 startte ze haar pc op. Een paar minuten later kwam ze er pas achter dat haar wachtwoord was verlopen. Nou zijn er dagen dat ik een fijne, mentaal uitgebalanceerde werknemer ben. Dit was niet zo’n dag.

Maar zo zijn er talloze voorbeelden van mensen die denken dat ze betaald worden om in een pand te vertoeven. Op een zo prettig mogelijke manier. En als ze daarbij nou hun mond zouden houden… maar daar zit nou het grote probleem. Hoe vaak ik al verhalen over spelletjes op internet heb moeten aanhoren. Of pony’s. Of voetbal. Zonnebanken op marktplaza. Center Parcs. Kinderen. En dat allemaal in de baas zijn tijd. Iemand heeft zelfs zo lang mijn kantoor bezet, dat ik in het kantoor ernaast uit het raam ben gaan staren. Eigenlijk was het een soort huilkwijlen. Met van die ademwolkjes tegen het raam. Totdat ik weer fijn kon gaan werken. En klanten te woord staan. En dingen in de pc zetten. En belangrijke mailtjes beantwoorden. Van die fijne dingen dus. Want mensen, vakantie is best leuk, maar werken is nog beter. Werken is een zegen. Je besteedt er tenslotte het grootste deel van het jaar aan!

Bekijk alle logs van Kirin