Mensen die mij kennen weten dat ik niet de grootste dierenvriend ter wereld ben. Ik haat ze niet of zo, maar verreweg de meeste beesten hoef ik niet in mijn “personal space”. Case in point; die gezellige dikke poes van je.

Leuk dat hij je gezelschap houdt, kopjes geeft als je binnenkomt en uit pure liefde dooie vogeltjes komt brengen, maar ik ben minder fan. Misschien heeft het te maken met de tientallen euro’s aan vernielde panty’s die door de jaren heen ten prooi vielen aan kattennagels, of de bontjas aan gratis haar die ik elke keer weer onvrijwillig meeneem, maar eigenlijk denk ik dat het aan hun poepgat ligt. Of liever gezegd, hoe katten elke keer weer ongevraagd op je schoot springen en met de staart fier omhoog hun aarsopening onder je neus duwen. En dat die bazinnetjes vervolgens nog verontwaardigd zijn ook, als je vanuit de grond van je hart “Rot op met je anus!” uitroept.

Onvoorwaardelijke liefde is een groot goed, dat vind ik echt. Prachtig als je zo van een levend wezen kunt houden. Ik maak van die liefde echter niet automatisch deel uit. Je lieve oude hond is jarenlang een trouwe metgezel geweest, dat begrijp ik, maar dat wil nog niet zeggen dat zijn vergevorderde staat van ontbinding voor mij ook lekker ruikt. Sterker nog, als ik naar stront en graf zou meuren, zou je me niet in je auto laten. Waarom ben je als baasje dan in godsnaam beledigd als ik vraag of er een raampje open mag? Hetzelfde met springen en kwijlen. Als ik je zou begroeten met een onbesuisde kopstoot, om vervolgens mijn natgekwijlde neus in je hol te duwen, dan zou je daar op zijn allerminst een hartig woordje met me over spreken. Hoezo verwacht men dan enthousiasme als iets groots en harigs dat bij mij flikt?

Het ergste vind ik mensen die ongedierte tot huisdier verheffen. Waarbij de ratten en muizen die de rest van de wereld met veel pijn en moeite probeert uit te roeien, vrij zijn om te gaan, staan, pissen en schijten waar ze willen. Gezellig! Dat je nietsvermoedend op een bank hangt met een filmpje en vanuit je ooghoek ineens twee van die kraaloogjes op centimeters afstand van je hoofd bespeurt. Dat ik me vervolgens half dood schrik en nog net kan voorkomen dat ik dat gore beest bovenhands tegen de muur kapot smijt is dan niet helemaal mijn schuld. Vind ik. De mensen die vrijwillig muizen en ratten door hun trui laten wandelen (TERWIJL ZE HEM AAN HEBBEN) denken daar waarschijnlijk heel anders over.

De diereneigenaren die ik hierboven omschrijf zijn overigens stuk voor stuk mensen waar ik van hou, maar ik begrijp ze niet. Het is niet zo dat ik in een steriel kooitje ben opgegroeid en een onredelijke angst ken voor wezens met meer poten dan ik, integendeel. Toen ik klein was liepen er bij ons thuis kippen, schapen, een pony, een grote herdershond en een poes rond. Die laatste op mijn verzoek. En ik hield van die beesten. Althans, van de hond en de poes (en die ene pony die niet beet). Kippen zijn evil, schapen zijn dom en die pony’s die bij ons overwinterden hadden vaak een kutkarakter, na een leven lang te zijn gepest door kinderen in de Wanroijse Bergen.

Mijn punt is dat het niet eerlijk is van anderen te verwachten dat ze de streken van jouw fauna net zo vertederend vinden als jij. Jouw beesten, net als jouw kinderen, vormen ongetwijfeld een verrijking van je leven, maar dat geldt niet per sé voor anderen. Jij, de dierenliefhebber, bent me echter wel enorm dierbaar en daarom moet je me mijn opgetrokken neus maar vergeven. Want ik blijf graag bij je welkom, in weerwil van stinkhonden en poezenaarzen.

Bekijk alle logs van JoycePants