Als jullie dit lezen, zit ik op de camping in Schotland. Correctie: dan líg ik waarschijnlijk in mijn tent in Schotland. Het regent wellicht wat, maar ik lig goed op ons dikke, super-comfortabele, tweepersoons luchtbed. De tijd van lichtgewicht zesbaans matjes is namelijk wel voorbij.

Voor het eerst met de auto op vakantie, augustus 2003

Tien jaar geleden gingen P. en ik voor het eerst samen kamperen: we gingen interrailen in Spanje en Portugal. We hadden een kleine tent bij ons (zonder voortent), matjes die je piepklein kon oprollen, en compacte slaapzakken. Het jaar daarna gingen we weer met de rugzak in de trein, maar we bleven tien dagen op dezelfde camping in Bretagne en besloten één laag stoeltje en een gaspitje mee te nemen.

Na ons afstuderen kochten we een auto: een Ford Ka. Wat een luxe! We gingen naar Denemarken, leenden een tent met voortent en namen twee stoelen en een tafeltje mee. De jaren daarna breidde onze inventaris zich verder uit: een eigen tent, een krat voor kookspullen, en kussentjes om op te slapen.

Sinds we onze Ka hebben ingeruild voor een stationwagon, zijn we alleen maar meer gaan meenemen. We kochten een groot comfortabel luchtbed, en campingstoelen waar je rechtop in kunt zitten. En voortaan namen we geen kleine kussentjes maar de hoofdkussens van ons bed mee. De auto is toch nooit vol.

Dat gaat natuurlijk veranderen als we kinderen hebben. Als je op pad bent met een baby heb je per definitie veel bij je; alleen al de wandelwagen neemt de helft van je kofferbak in beslag. Als je gaat kamperen met kinderen is het nog veel erger. Ten eerste heb je een grotere tent nodig; de tent die wij volgend jaar willen kopen is zo groot dat hij niet is opgezet in de Perry Sport.

Weinig meenemen, daar was ik als scholier altijd een ster in. Die tijd ligt achter mij. En het hoogtepunt is nog niet bereikt.

Bekijk alle logs van Suzan