Je zal me maar aanspreken, wat dan? Naar me lachen? Hoi tegen me zeggen? Dat kan toch niet, ik zou stamelen, struikelen, vallen en door de grond willen zakken. Wegrennen, met mijn handen in mijn haren, compleet in paniek.

Jouw ogen ontmoeten al jaren de mijne. Al een aantal jaren zie ik je staan, met je prachtige ogen, je vlotte kapsel, je mooie lengte en je prachtige lijf. Als je naar mij kijkt, wanneer je ogen even blijven hangen in de mijne, staat de tijd even stil. Geen muziek, geen dansende mensen, niemand behalve jij. Even verdrink ik dan in jouw zee, stokt mijn adem. Nooit lach je, nooit spreek je, je kijkt. Je kijkt alleen. Ik spreek nooit, ik lach nooit. Ik word zenuwachtig van jouw blik. Kijk soms snel weg, en soms blijf ik even hangen. Voel me soms even gevangen in de greep van jouw ogen.

Al jaren spreken we niet. Al jaren zeggen we niets, lachen we niet, hebben we geen contact. Ik weet je naam niet. Ik weet je achtergrond niet. Geen studie, geen werk, ik weet niets van jou behalve je gezicht. Soms zie ik je lopen in de stad, dan doe ik net of ik je niet zie. Je zal me maar aanspreken, wat dan? Naar me lachen? Hoi tegen me zeggen? Dat kan toch niet, ik zou stamelen, struikelen, vallen en door de grond willen zakken. Wegrennen, met mijn handen in mijn haren, compleet in paniek. Nee, ik negeer je, zou niet tegen je willen spreken.

Maar als ik nietsvermoedend een kroeg in stap, al dansend mijzelf naar de bar begeef, mijn hoofd omdraai met geld in mijn handen en klaar om mijn bestelling naar de barman te schreeuwen, zie ik je staan. Klaar om mijn bestelling op te nemen. Ik schrik even, stamel dan 'doe mij maar een biertje'. 'Doe mij maar een biertje'? Is dat serieus het allereerste wat ik ooit tegen deze Adonis heb gezegd? Dat ga je menen? Ik bestel voortaan wel bij iemand anders. Dit is onmogelijk.

Na een paar keer aan de bar te zijn geweest ben ik een beetje gewend aan jouw aanzicht. Ik waag het erop. Vol zelf vertrouwen loop ik naar jouw kant van de bar. Je ziet me meteen, loopt op me af, ik ben half dronken, ik besef niet waar ik mee bezig ben. 'Drie bier en een cola, alstublieft.' Je knikt en loopt weg. Ik wacht, klets en lach wat overdreven met een jongen aan de bar, die overduidelijk net met jou heeft staan praten. Ik hups wat met hem, zie jou aankomen met drie bier en een cola. Duidelijk met meer zelfvertrouwen dan ik. Je zet het neer, kijkt me diep in mijn ogen. 'Drie bier en een cola' zeg je vol intimiteit. Ik voel een rilling over mijn rug, glimlach, voor het eerst, ik glimlach. Ik betaal en loop weg, met mijn drie bier en mijn cola, met mijn kleine handjes, weg van jou. Weg van die intieme blik die je me wierp. Weg van dit benauwde moment.

Ik weet niet of ik ooit nog in die kroeg durf te komen. Of ik jou ooit nog durf aan te kijken. Of ik ooit nog naar je zal lachen, zal spreken, een bestelling zal plaatsen. Of ik nog dieper door de grond wil zakken als ik je zie lopen, of ik nog meer over mijn voeten struikel als ik aan je denk. Maar dat jij daar werkt, heeft voor mij een hoop verpest.

De spanning, het niet praten, het niet lachen, het elkaar alleen maar aankijken. Dat geeft een kick. Elkaar niet kennen maar jouw ogen uit duizenden kunnen kiezen. Niet tegen elkaar spreken maar toch het gevoel hebben alsof ik je gezicht door en door ken. Nee, dat ik jou heb gesproken, dat ik bier bij jou heb besteld, als een tuthola dronken aan de bar stond, dat heeft alles verpest.

Vaarwel, mijn mooie ogen. Het was leuk, maar nu is het uit.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid