Ik ben jaloers op Bobby. Zij is de hoofdpersoon in dit Hollands liefdesverhaal. Op een zwoele zomeravond in Amsterdam ontmoet Bobby een jongen: Otto. Otto heeft een baard, is anders dan andere mannen, niet echt haar type, maar toch spannend, grappig, leuk, uitdagend en hij heeft een vriendin…

De twee brengen die avond samen door. Ze lachen, dansen, drinken, wildplassen, zingen, praten, schreeuwen en rijden nachts allebei totaal verward naar huis. Het voelde zo goed, maar Otto heeft een vriendin. En dat zijn dingen die niet kunnen. Ze spreken nog eens af en besluiten hun gevoelens in een oude sok te stoppen. Maar of hen dat lukt?

Het boek Dingen die niet kunnen of Vrouw met bloem zoekt man met baard van Floor Westerveld wordt geschreven vanuit twee perspectieven: het Bobby perspectief en het Otto perspectief, die elkaar afwisselen. Zo zien wij hoe Bobby alles beleefd, maar ook hoe het in Otto’s hoofd eraan toegaat, die worstelt met zijn gevoelens voor zowel Bobby als zijn vriendin Kirsten.

Het boek is heel gemakkelijk geschreven, dus je leest het echt in een dag uit. Floor Westerveld beschrijft alles simpel, maar enorm treffend. En geestig door Bobby en al haar grillen. Voor de hopeloze romantici en Eat, pray, love– liefhebbers is dit echt een heerlijk verhaal om helemaal in opgezogen te worden, zodat je als je het boek voldaan dichtklapt weer 100% gelooft in de liefde.

Ik kreeg dit boek van mijn zus vorig jaar, vlak voor ik op reis ging. In een ruk las ik het uit en heb het toen meteen aan een vriendin van mij gegeven. Die heeft het vervolgens gelezen en weer aan een andere vriendin gegeven. Zo ging dit een jaar lang door en vorige week kreeg ik het boek eindelijk weer terug.

Iedereen had post-its in de voorkant geplakt met een reactie. Prachtig om te lezen. Hoopvolle reacties zoals “Kijk! Zo hoort het te gaan!”, “ Ik ga ook een Otto ontmoeten!” en “ Zie je nou wel, het bestaat nog!”. Twee van mijn vriendinnen die iets in die trant geschreven hadden, zijn inmiddels geen single meer. Allebei verliefd en dolgelukkig. Echte Bobby’s met hun Otto’s.

Ik heb het boek nogmaals gelezen en bekijk de wereld nu al een paar dagen door een roze bril. Op zoek naar mijn Otto. Ik kan niet wachten.

Het is misschien geen literatuur met een hoofdletter L, maar omdat ik nou eenmaal zo'n heerlijk warm en roze gevoel krijg van dit boek kan ik niets anders doen dan dit boek bekronen met vijf romantische roze kogels:

Uitgeverij Perzik
maart 2009
236 bladzijden

Bekijk alle logs van Willeke