Lucky Fonz vroeg of we verliefd konden worden op een paars konijn of op een Tyrannosaurus Rex, het publiek reageerde uitgelaten, want verliefd worden op een raamkozijn of luxaflex is raar, maar op een jongen of een meisje worden we graag verliefd. Als een man schreeuwde, sprong en danste het publiek.

Ik niet. Ik kon het podium niet eens zien.

Zoals zo vaak bij een optreden, zat ik aan de zijkant, keek rustig naar de kolkende massa, bewoog mijn hoofd op de maat van de muziek en trok mijn opschrijfboekje tevoorschijn. In de massa zag ik de grijze muts van Mel en af en toe stuiterde ook het hoofd van Laura omhoog. Inmiddels zingt Lucky Fonz als afsluiter dat hij eigenlijk wil dat we gaan, maar ik wil dat niet.

Van mij mogen zulke momenten eeuwig duren. Midden in de massa had ik het benauwd, maar nu ik vanaf mijn rustige plekje alles kan bekijken en alle ruimte heb om te bewegen, geniet ik pas echt. Van de muziek, de mensen en zelfs van het beroerde weer. Dingen lijken mooier als ik ze stiekem vanaf een afstandje kan begluren.

Een lange grijzende man op leeftijd, stuitert net zo hard als mijn vriendinnen. Recht voor me danst een vriendengroep op een helling. Af en toe valt er een naar beneden. Het bederft de pret niet. De gevallene krabbelt rustig op en danst daarna vrolijk verder. Vlak bij het podium staat een dame die qua leeftijd mijn oma had kunnen zijn. Ze draagt een paarse outfit, heeft kralen op haar hoofd, kanten handschoenen aan en gaat helemaal los op de muziek.

Ik begluur ze allemaal. Oerolpubliek is leuk publiek. Jong, oud, mooi, lelijk, dik, dun, in de maat, uit de maat. Naast deze kolkende massa zit ik, met mijn opschrijfboekje. Ik gluur, ik geniet en ik schrijf.

Bekijk alle logs van Judith