Een fel geluid snerpt door de ruimte. Verbaasd kijken mensen om zich heen en ik doe mee. Ik kijk links van me, rechts van me. Waar komt dat geluid vandaan? Dan besef ik pas dat het mijn telefoon is.

Ik grijp het zwarte geval en druk op de groene knop. Er gebeurt niets en het geluid gaat door. Mensen kijken mij geïrriteerd aan. Sorry! Ik schuif de groene knop naar de zijkant. Hij schiet terug. Nog eens, hij schiet weer terug. Verwoed duw ik op het scherm. Dan stop het geluid ineens. 'Oproep gemist' prijkt er op het scherm. Zucht.

Sinds enkele dagen heb ik een nieuwe telefoon. Mijn abonnement moest verlengd worden en in de telefoonwinkel werd er hoofdschuddend naar mijn afgebladderde paarse nokia mét toetsenbord gekeken. Ik zag het probleem niet zo. Nadat mij de ins en outs waren uitgelegd van de moderne telefoonwereld ( ‘Een met knopjes? Maar mevrouw, dat is zó 2010’), werd mij de keus voorgelegd tussen twee hippe toestellen. De vriendelijke jongen had al ingeschat dat keus uit twee méér dan genoeg was. Ik koos er één en keek geschokt toe hoe al mijn gegevens werden overgezet en ook de SIM-kaart werd gewisseld. ‘Wilt u uw oude toestel nog houden? JA NATUURLIJK! En ik krijg een klein zwart geval in mijn handen gedrukt. ‘Zo, u kunt meteen aan de slag?’. ‘Moet ik hem direct gaan gebrúiken?’ vol verbijstering staar ik de telefoonmeneer aan. Hij kijkt veelbetekenend naar zijn collega en knikt ja. Ik heb me niet laten kennen en ben, inclusief mijn afgebladderde paarse Nokia met toetsenbord de winkel uitgelopen. Maar heden ten dage heb ik dus een hippe telefoon. Een bijzondere hippe telefoon. Eentje met internet erop. En een touchscreenscherm. En dus ook maar twee knopjes. En een hoesje. Vooral dat hoesje geeft mij status. Vind ik dan.

En nu zijn het dus niet meer winkelbedienden die mijn telefoongebruik hoofdschuddend bekijken maar mijn vrienden, die dit gedrag hebben overgenomen. Want ik kan er nog niet zo goed mee omgaan. Zo'n hippe telefoon. Ik worstel om de vergrendeling eraf te krijgen, toets vreemde woorden in omdat ik niet kan omgaan met het hypermoderne 'swype' en verstuur vooral veel lege smsjes. Ook opnemen en bellen kost tijd. Ik ben hip genoeg om WhatApp te downloaden, helaas niet hip genoeg om het te gebruiken. Ik stuur vrienden teksten als 'Galm' en 'Nop' uit het niets. Het schept verwarring. Niet alleen bij hen, maar ook bij mij. Of ik typ volledige lappen tekst in WhatsApp. Blijkbaar ook niet cool. De eerste keer dat ik de wekker heb gezet, was ook een drama. Niet even gecheckt wat voor geluid er kwam dus om zeven uur ’s ochtend zakte mijn hart drie etages toen er een haan op volume HARD! door mijn slaapkamer galmde. Goedemorgen.

Maar ik zal ermee om leren gaan. Ik zal met mijn generatie meegaan. Ik en mijn Smartphone. Mijn smartphone en ik.

Bekijk alle logs van Marijke