Was ik vorig jaar nog zo te spreken over de hulpverlening hier in Nederland wanneer je in een crisissituatie zit? Dan is mijn mening nu 180 graden gedraaid. Als ik ergens geen vertrouwen meer in heb is dat de reguliere “hulpverlening”.

Deze reguliere instantie is, met uitzondering van een aantal medewerkers, een baggerinstantie. Ik krijg het idee dat de mensen die daar werkzaam zijn nergens anders aan de bak kunnen komen en dus noodgedwongen hier hun vak proberen uit te oefenen.

Sorry voor deze botte inleiding maar ik ben boos, heel erg boos. In december 2010 heb ik naar aanleiding van mijn psychische klachten tijdens iedere menstruatie na een curettage vorig jaar uiteindelijk besloten om de Mirena spiraal te laten zetten. Wat bleek? Dat had ik veel eerder moeten doen. Mijn klachten verdwenen en zijn sindsdien ook niet meer teruggekomen. Inmiddels ben ik zes maand verder en heb mijn zelfvertrouwen helemaal terug. Ondanks de ontwikkelingen rond mijn Lief, de bestralingen en de emotionele achtbaan die dat opleverde ben ik niet teruggevallen in psychoses en daar ben ik trots op. En ik ben heel blij met de spiraal die mijn uit de hand gelopen hormoonhuishouding weer tot normale proporties heeft teruggebracht.

Alle medicijnen die ik het afgelopen jaar kreeg voorgeschreven hebben dit niet tot stand weten te brengen en ik heb behoorlijk wat medicijnen geslikt. Medicijnen waarmee je alleen onder begeleiding van een arts mag stoppen. Een arts van, inderdaad, de betreffende “hulpverleningsinstantie”. Maar….dan moet je wel een afspraak kunnen maken met zo’n arts. Enfin, toen ik doorhad dat de spiraal zijn werk deed wilde ik beginnen met afbouwen van de medicijnen. Want ik slik niet graag pillen, al helemaal niet als het niet nodig is. Meerdere malen heb ik geprobeerd een afspraak te maken hiervoor. Dit is niet gelukt. Wel kreeg ik, telefonisch geregeld, herhalingsrecepten. Want je mag niet zonder begeleiding van een arts stoppen dus dan doe je dat niet. Je mag blijkbaar wel zonder begeleiding van een arts die troep blijven slikken.
Totdat ik het zat was. Ik geloof ook nog in zoiets als zelfbeschikking en ik had het gevoel dat ik pillen slikte die me meer kwaad dan goed deden. Ik ben gestopt, ik heb het zelf afgebouwd en ik ben nu een aantal maanden pillenvrij. Zonder problemen en zonder hulp van deze “hulpverleningsinstantie”. Maar ik ben nog niet van deze instantie af. Zes! Maanden geleden had mijn dochtertje hoofdpijnklachten, spanningshoofdpijn. Uiteraard lag hier onder andere mijn toestand aan ten grondslag maar er speelde meer. Haar vader en ik hadden een omgangsregeling waar ze moeite mee had. Dit in combinatie met de scheiding en de veranderde thuissituaties speelden ook een rol. We hebben als eerste de omgangsregeling aangepast, eigenlijk direct nadat ze aangaf dat ze die onrustig vond. Inmiddels raakt ze gewend aan de beide thuissituaties en is ook zij bijna een half jaar van haar klachten af. Maar omdat we, toen ze die klachten had, hulp wilden hebben om haar van haar hoofdpijn af te helpen werden we doorverwezen naar, inderdaad, de “hulpverleningsinstantie”.

Vier! Intakegesprekken, drie artsen en een half jaar later is er een behandelingsplan voor de ouders met doelstellingen die volledig achterhaald zijn. Onlangs hebben we dus ons eerste gesprek daar gehad. Wat een bullshit en wat een achter-de-feiten-aan-lopen-verhaal. In dit gesprek kwam het afgelopen jaar ter sprake en mevrouw in opleiding durfde tegen mij te zeggen dat het wel lekker gemakkelijk was om te denken dat je klachten van hormonale aard waren omdat het dan in ieder geval niet tussen de oren zit. Ik was zo flabbergasted dat ik op dat moment niet eens kon reageren. Dat zei zij! Werkzaam voor een instantie die mij driekwart jaar pillen laat slikken die niets uithalen. Dat zei zij! Terwijl ik sinds de spiraal helemaal geen klachten meer heb gehad. Dat zei zij! Werkzaam voor de instantie die mij zou moeten begeleiden met het afbouwen van medicijnen en dat vervolgens niet doet.

En dat was slechts één van de opmerkingen die me verkeerd schoot. Mijn dochter is heel goed op school, in alle vakken. Ze haalt hoge cijfers en ze is erg leergierig. Dat was en ben ik ook, dus heel herkenbaar. Maar niet voor de “hulpverleningsinstantie”. Nee, we gaan gewoon problemen zoeken of anders maken we ze wel. Toen ze vernam van zowel de leraar als van beide ouders dat ze het zo goed doet op school was haar eerste reactie dat we misschien moesten onderzoeken of ze hoogbegaafd is. Nou ja! Mens, stop je stickers weg. Mijn dochter is gewoon een bovengemiddeld goede leerling en daar zitten er nog een paar van in haar klas maar ze is niet hoogbegaafd. Je kent haar niet eens, wat een vreselijk domme opmerking.

In het begin hebben we overwogen of het verstandig zou zijn dat mijn dochter bij deze instantie een aantal gesprekken zou moeten voeren. Nou, ik peins er niet over. Geen kans dat ik deze wannabe artsen op mijn dochter loslaat.

Vandaag hebben we een tweede gesprek. Het laatste gesprek ook wat mij betreft. Ik ga haar maar eens flink de waarheid zeggen. Zoals ik al zei, op een paar uitzonderingen na, wat een baggerinstantie. Ik ben er helemaal klaar mee en ik adviseer iedereen met psychische (of hormonale) problemen zich te wenden tot echte artsen en niet tot deze wereldvreemde hulpverleners.

Ik ben Ingrid en ik ben vandaag pisnijdig. Ik heb me nog behoorlijk ingehouden hierboven want in mijn hoofd spoken eigenlijk alleen maar verschillende soorten onsmakelijke krachttermen rond. Wil je iets vrolijkers lezen? Dan raad ik je de columns van Marlease aan. Ik word daar in ieder geval altijd vrolijk van en ik kan niet wachten tot haar column van vanmiddag want die kan ik vandaag goed gebruiken.

Bekijk alle logs van ingrid