Aanvankelijk meende ik dat ik hallucineerde. Het kon immers toch niet zo zijn dat je daar liep, met je gitaar nonchalant over je schouder en je blonde lokken wapperend in de wind. Toch was het echt waar. Je hebt mijn hart gebroken, je verdween en nu opeens loop je voorbij alsof het allemaal niet is gebeurd.

Jij hebt mij nog niet gezien, dus doe ik het meest verstandige en verstop me achter een prullenbak om even tot rust te komen. Ik was alweer vergeten hoe je er uit zag, maar nu komt alles in een klap terug. Ik kan je sproeten niet zien omdat je te ver bij me vandaan bent, maar ik weet wel weer precies waar ze zitten. Dat ene sproetje naast je linker mondhoek heb ik immers ontelbare keren gekust. Natuurlijk ben je ouder geworden de laatste paar jaar, maar je loopje is nog exact hetzelfde, net als je ongenaakbare blik. Net als vroeger loop je met je kin naar voren, alsof je dondersgoed door hebt dat je goddelijk bent.

Even vergeet ik adem te halen. Ons hoofdstuk is voorgoed afgesloten, dus waarom klopt mijn hart in mijn keel, zijn mijn handen klam en staat er koud zweet op mijn rug? Onze liefde is dood en begraven en ik heb je min of meer alles vergeven wat je me hebt geflikt. Ik voel me belachelijk. Welke volwassen vrouw verschranst zich achter een vuilnisbak enkel en alleen omdat er een voormalige vlam voorbij komt zinderen? Dit is nota bene míjn stad, mijn territorium en ik laat me door niemand wegjagen.

Al helemaal niet door jou.

Inmiddels ben je mijn vuilnisbak al voorbij gelopen, dus moet ik je van achter benaderen. Als ik bijna bij je ben, ruik ik je geur en is het plots weer 2005. De zon scheen, je roffelde met je lange pianovingers op mijn onderbuik en humde een melodietje. Ik was op dat moment zo intens gelukkig, dat ik wilde sterven. Soms als alles heel erg tegen zit, baal ik er echt van dat ik die avond geen zelfmoord heb gepleegd. Natuurlijk ben ik na dat ene moment nog wel vaker gelukkig geweest (zonder jou!), maar nooit meer zo onbevangen extatisch hemeltergend gelukkig. Tegenwoordig ben ik gereserveerd gelukkig, omdat ik dankzij jou weet dat ook de mooiste dingen kapot kunnen.

Mijn vinger zweeft boven je rechterschouder. Het verbaast me dat je mij nog niet hebt ontdekt. Vlak voor mijn vinger de stof van je jas aanraakt, draai je je met een ruk om. Je ogen kijken recht in de mijne en ik voel mijn knieën week worden. Niet van gelukzaligheid, maar van ellende. Ik had achter mijn prullenbak moeten blijven zitten en je laten gaan.

"Hallo Mia." Je lacht je perfecte gebit bloot en ik heb het gevoel dat ik moet kotsen. Ik zeg niets terug en kan niets anders doen dan stuurs kijken. Je lacht en vraagt waarom ik zo stuurs kijk. Duizenden vragen tollen door mijn hoofd, maar het lukt me niet om een coherente zin te vormen. Eigenlijk wil ik alleen maar gillen, slaan en schoppen. Je staat plots heel dichtbij en omhelst me. Automatisch leg ik mijn neus tegen dat ene plekje in je nek, precies zoals we vroeger ook altijd stonden. Mijn armen hangen lijdzaam langs mijn lichaam terwijl jij je grip verstevigt. Het voelt alsof ik elk moment kan breken, elk moment in duizend stukken uiteen kan spatten.

Op licht spottende toon murmel je in mijn oor of ik mijn tong ben verloren. Ik wil een snedige opmerking maken, maar je haren kriebelen tegen mijn slaap en dat roept nog meer herinneringen op. Herinneringen aan de eerste keer dat je vertelde dat je van me hield, de eerste keer dat we vreeën, de eerste keer dat je een liedje voor mij componeerde. Je ruikt nog altijd zo enorm lekker. Niet naar een parfum of een aftershave, maar gewoon naar jou.

Met moeite weet ik me los te worstelen uit je stevige grip. "Ik ben mijn tong niet verloren. Wel mijn hart. Ik dacht dat alles goed was, dat ik het had verwerkt. Maar je hebt ondanks alles nog altijd mijn hart en ik wil hem terug, lul." Ik wacht je reactie niet af, maar loop snel weg. Ik hoor je iets roepen, maar ik versta het niet. Met tranen in mijn ogen ren ik de stad uit, zo ver mogelijk bij jou vandaan. Als ik uitgeput in het gras ga zitten, voel ik iets vreemds. Het is mijn hart en het klopt als vanouds in mijn eigen borstkas en niet langer meer in die van jou.

Bekijk alle logs van Mia