Het is zaterdagmorgen en de wijntjes van de avond ervoor zorgen voor een heerlijk bonzend gevoel in mijn hoofd. Ik pak mijn zwarte bes en bel Har. “Meid, voel jij je ook zo verrot?” Een stem aan de andere kant van de lijn klinkt krakerig, maar vastberaden.

Het is zover. Kater of geen kater, maar die reis naar hartje Amsterdam zal deze ochtend nog gemaakt worden. Voor douchen is geen tijd en het werkt in je voordeel, want het houdt de concurrentie op eventuele veilige afstand. Twee meiden en twee kegels zijn op weg met maar één doel voor ogen en niemand die dat in de weg zal staan.

Voor de mensen die geen weet hebben van wat een gemiddeld twentysomething meisje drijft in haar jachtige bestaan (naast lekker eten, nieuwe kroegen en schoenen) zal ik je niet langer in spanning houden. Het gaat hier om twee magische woorden, namelijk sample sale.

Het houdt zoveel in dat je over het algemeen dure spullen van dure merken (die je als normaal twentysomething meisje niet kunt veroorloven) kunt scoren tegen een zeer vriendelijke prijs. Dat je daarvoor moet dringen, duwen, trekken en graaien, dat neem je op de koop toe! (op deze leeftijd heb je er de kracht nog voor en ben je ook nog zo gek om het te doen). En zo kwam het dat ik mij samen met een bescheiden clubje van zo’n honderd meiden op de Keizersgracht bevond voor de sample sale van het Nederlandse tassenmerk FAB. Het bericht over deze sale was verspreid via Facebook en alleen bestemd voor de mensen die het label liken. Elf uur zou de sale van start gaan en H. en ik waren er tien minuten te vroeg. Naarmate de tijd wegtikte, verdween ook ons geduld.

De vrouwen stelden zich nog enigszins netjes op voor de dubbele deuren en iedereen sloot rustig aan in de rij. Een bruingebronsde Ken kwam naar buiten om te vertellen dat er per keer vijftien meiden naar binnen mochten om je slag te slaan bij de tassen, clutches, hoesjes en zelfs zonnebrillen. De rij was inmiddels drie keer zo lang geworden en het zag er naar uit dat H. en ik zeker niet bij de eerste ronde naar binnen zouden mogen. De tweede en de derde ronde konden we ook wel vergeten. Maar een hongerige twintiger is in tijden van nood niet te stoppen. En zo gebeurde het dat zodra de deur voor de eerste keer openging, ik mijn vriendin in een lichtflits voorbij zag zoeven met zoals ze later zei, een zwarte waas voor haar ogen. En ik ben dan natuurlijk de lulligste niet dus ik volgde haar als een kuikentje haar moedereend volgt.

Voordat ik het goed en wel in de gaten had stonden wij voor de deur en hadden we zeker langs dertig meiden voorgepiept ( uit de grond van mijn hart: “jammer!”) De tweede ronde mocht ik nog net naar binnen, maar H. eigenlijk niet. Na een sip gezicht een verhaal over niet zonder elkaar kunnen, stonden we samen binnen en ging het los. Er gebeurt iets met vrouwen en een sample sale. Ze zijn zichzelf niet meer. Verblind door al het moois graaide ik alle tassen van de vloer die ik wel zag zitten en als Knabbel en Babbel die op een levensvoorraad nootjes waren gestuit, bekeken we in een hoekje al onze pré veroveringen.

Lang hadden we niet nodig om te beslissen en beiden liepen we met een tas en clutch naar buiten. Tijd om weer op adem te komen en op zoek te gaan naar die leuke nieuwe kroeg en nog wat schoenen.

Bekijk alle logs van NicFinch