Nog verder rechts om de hoek zwaai ik wel eens naar het vriendje van mijn nichtje in het studentenhuis om de hoek en ik heb zelfs een keer in een van de ramen een odol gespot.

Iedereen kent dat wel, dat je door een straat loopt met allemaal leuke voortuintjes en ramen waar je naar binnen kan gluren. Witte gordijnen, kanten gordijnen, geen gordijnen, plakplastic, raamfolie, sommige zelfs bedekt met kranten. Even gluren, vooral bij de huizen zonder voortuin, waarbij de tafel om 18.00 uur bijna voor jou opgedekt staat voor het raam.

Heerlijke huizen met beeldjes en fröbels in de vensterbank of huizen met een strak interieur. Wij hebben zelfs een raam in de wijk waarin elke kerst een hele kermis van lichtjes en rijdende treintjes wordt geplaatst. Misschien spot je wel net die laatste ruzie voor de echtscheiding, of die fijne verjaardag waarbij opa en oma nog hand in hand op de bank zitten.

Bij mij heeft gluren bij de buren een extra betekenis. Niet alleen gluur ik na het joggen even bij mijn voortuinloze mede-straatbewoners naar binnen, mijn raamkozijn kijkt uit op de tuinen en achterramen van andere huizen. Als ik naar links kijk zie ik een man waar ik wel eens naar zwaai als ik zit te roken in mijn raam. Als ik rechts kijk zie ik regelmatig een vrouw haar was buiten hangen. Nog verder rechts om de hoek, zwaai ik wel eens naar het vriendje van mijn nichtje in het studentenhuis om de hoek en ik heb zelfs een keer in een van de ramen een odol gespot.

Maar tegenover mij is de belangrijkste, die zou ik missen als ik uit deze kamer zou gaan. Tegenover mij woont een man, een alleenstaande man. Ik kijk regelmatig bij hem naar binnen. Niet zo zeer omdat hij een spannend leven leidt, hij zit altijd achter zijn computer of kijkt televisie, maar omdat het een eye-catcher is. Als ik achter mijn pc zit en even naar buiten wil staren glijden mijn ogen altijd automatisch naar zijn raam. En ik ben niet de enige, iedereen die hier 's-avonds binnenkomt gaat altijd even uitgebreid voor mijn raam staan gluren naar deze, eigenlijk helemaal niet zo boeiende man.

Een keer heb ik hem terug zien gluren. Ik stond nietsvermoedend uit mijn raam te staren toen hij me plots recht aankeek. Ik keek natuurlijk snel weg en liep verder mijn kamer in, buiten zijn zichtveld. Ik heb dagen niet meer naar buiten durven kijken. Maar ik vraag het me wel eens af, zou hij mij herkennen? In een stad als waar ik woon kent ons, ons. Je kent de caissière van gezicht, je kent die barman van naam en je kan geen kilometer over straat lopen zonder een keer hoi te zeggen of te knikken naar iemand die je vaag via via ooit een keer hebt ontmoet. Mijn buurman herken ik ook. Zijn gezicht komt me bekend voor maar ik zou bij God niet meer weten waar ik deze man met bijzonder blauwe ogen van ken. Misschien kom ik hem op een dag tegen in de supermarkt, zal ik kijken wat hij koopt en wat hij eet, misschien kan ik dan de volgende keer dat ik bij hem naar binnen gluur, denkbeeldig een hapje mee eten.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid