Ik heb een beetje een vreemde week achter de rug. Slecht geslapen, moeite met concentratie en ik kan geen moment echt stil zitten alleen wanneer ik helemaal in mijn boeken opga. We krijgen vandaag namelijk de uitslag van mijn Lief.

Vandaag horen we eindelijk na drie maanden of de bestraling is aangeslagen. Drie maanden is lang als je iets echt heel graag direct wilt weten.

Vorig weekend hebben we met zijn tweetjes een heerlijk weekend gehad met sushi en films en alleen de deur uit wanneer het absoluut noodzakelijk was. We hebben samen intens genoten van elkaar en van ons leven en van onze liefde. Heerlijk. Maar de rest van de week kon ik mijn draai niet vinden. Wanneer ik alleen al dacht aan wat er vrijdag gezegd zou kunnen worden greep de paniek me naar mijn strot en kreeg ik kokhalsneigingen van de spanning. Dus dat heb ik zo min mogelijk geprobeerd, denken aan vandaag. In plaats daarvan heb ik me boos gemaakt op de badkamer, die inmiddels weer blinkt, op de kamer van mijn dochter, die er nu weer spik en span uitziet en op een aantal politici, die nog steeds niet deugen. De woonkamer en de tuin komen denk ik ook nog wel aan de beurt.

We hebben namelijk geen idee wat we te horen krijgen en hopen alleen maar dat de bestraling zo succesvol is geweest dat we weer onder de “normale” viermaandelijkse controle vallen. Wanneer ik naar mijn Lief kijk kan ik me niet voorstellen dat de uitslag vandaag niet goed is. Hij is opgewekt, voelt zich goed, is inmiddels weer de nodige kilo’s aangekomen en ziet er goed uit. Hij gaat met plezier naar zijn werk en is veel minder snel moe als een paar maand geleden. Dus op zich zou je denken dat het wel goed zit, alleen….Kanker is een sluipmoordenaar en de verhalen die hij af en toe meebrengt van zijn werk helpen ook niet. Kerngezonde mensen die worden binnengebracht krijgen te horen dat ze kanker hebben en zijn binnen twee weken doodziek. Dat blijft maar door mijn achterhoofd spoken. Ik probeer deze doemscenario’s zo min mogelijk binnen te laten maar wanneer je slapeloos in het donker in je bed ligt te staren is dat bijna godsonmogelijk. Vandaar dat ik stapels boeken verslind momenteel. Want lezen is de enige manier in mijn geval om al het andere buiten te kunnen sluiten.

Die wisselende gevoelens van vertrouwen, angst, onwetendheid zijn heel erg vermoeiend en dodelijk voor mijn concentratie. Ik blijf maar hopen en ik roep alles in het heelal aan voor een goede uitslag. Meer kan ik er niet aan doen en dat is nog het ergste gevoel van alles, de onmacht. Geen invloed uit kunnen oefenen op de situatie, het niet in eigen hand hebben, verschrikkelijk. Dus iedereen die wil duimen, schietgebedjes verzenden of een kaarsje aansteken, graag! Ik ga nu even al mijn moed bij elkaar rapen voor het gesprek met de oncoloog zo meteen.

Ik ben Ingrid en mijn Lief en ik hebben in de korte tijd dat we samen zijn een nogal enerverende tijd achter de rug. Wat er aan vooraf ging kan je o.a. lezen in In you face en En dan toch dat kutbericht. Maar ook mijn Pibucollega's hebben genoeg te vertellen.

Bekijk alle logs van ingrid