Als ik na tien minuten strak van de zenuwen naar binnen word geroepen wil ik nog een keer wegrennen. Nu kan het nog! Nu is mijn kans! Ren! Ren!

Op trillende benen loop ik zenuwachtig door de wachtkamer. Ik pak hier en daar een tijdschrift op, blader er wat in en bedenk me dan dat ik meer denk aan wat er zo meteen komen gaat dan wat er geschreven staat. Ik kijk wat naar de folders aan de muur 'zo houd u uw tanden schoon'. 'Ook een tintje witter?' Maar het helpt niet, mijn benen trillen, ik voel me licht in mijn hoofd en mijn handen kunnen geen blaadje vasthouden zonder symptomen van Parkinson te vertonen. Nu kan ik nog weg, niemand heeft me gezien. Zeg gewoon dat je het vergeten bent of zo.

Als ik na tien minuten strak van de zenuwen naar binnen word geroepen wil ik nog een keer wegrennen. Nu kan het nog! Nu is mijn kans! Ren! Ren! Maar dat is asociaal, ik ren niet weg en loop netjes achter de dame mee haar kamer in. 'Ga maar zitten' zegt ze vriendelijk met onschuldige ogen, alsof ze me niks aan gaat doen. Ik neem plaats in de stoel en mijn hart gaat tekeer. This is it, bedankt wereld, bedankt voor de mooie momenten. Maar nu is het tijd voor mij om te sterven.

Als ze langzaam de stoel naar achter kantelt en het felle licht van haar lamp in mijn ogen begint te schijnen kijk ik even snel naar het raam. Dicht, shit, kan ik ook niet door vluchten. Even denk ik er weer aan het allemaal af te blazen. Om gewoon weer uit de stoel te stappen, haar te bedanken voor haar tijd en doodkalm de kamer uit te lopen. Maar dat kan niet, het is nu of nooit.

'Zal ik het maar verdoven?' vraagt ze als ze mijn handen zenuwachtig aan mijn trui ziet frunniken. Ik kijk haar met waterige ogen aan en kan niet anders dan knikken. 'Het is maar een klein prikje, dat is fijner dan het gevoel als ik je niet verdoof'. Ik ben maar al te goed bekend met verdoving, er gebeurt niks in mijn mond zonder verdoving! Die prik, is een piece of cake vergeleken met wat ze met mijn mond van plan is. Als ze de eerste prik gezet heeft begin ik bijna te hieperventileren. Ze kijkt me aan met van die ogen die vragen of alles goed is, ik krijg tranen in mijn ogen en voel mijn handen trillen. Ik snuif een keer diep, veeg mijn tranen weg en zeg dat het prima gaat.

Even denk ik terug aan de vorige keer, toen ik bijna flauw viel in haar stoel omdat ze me vertelde dat ze per direct mijn verstandskies moest verwijderen. 'Niet flauwvallen, niet flauwvallen, niet flauwvallen' zeg ik tegen mezelf en probeer mijn adem te kalmeren.

Als mijn hele mond verdoofd is komt de ellende, ze pakt haar haakje, pord wat in mijn mond en ik probeer me wel, maar toch ook niet te concentreren of ik iets voel. Ze zal maar gaan boren en ik voel een millimeter pijn aan mijn tanden, dat zou te ver gaan!
Als ze eenmaal haar boor in mijn kies heeft geplant steek ik even mijn hand op.
'Het voelt koud, is dat normaal?!'
'Ja hoor, dat kan, dat zal zo weggaan.'

Ik snuif nog een keer en laat haar, haar gang gaan. Mijn tandarts heeft nieuwe apparatuur, normaal hoor ik altijd een hoop enge geluiden uit mijn mond, maar deze keer hoor ik hooguit wat zacht getik of geschaaf. Als ze mijn eerste zwakke plekje bewerkt heeft bedenk ik me dat het allemaal reuze meevalt. Ik voel niks door de verdoving en ik hoef niet heel hard André Hazes in mijn hoofd te zingen om maar afleiding te krijgen van de geluiden.

Als ik na een kleine twintig minuten weer buiten sta, met een hele verdoofde smoel en drie zwakke plekjes minder lach ik mezelf even uit. Was ik daar nou zo bang voor? Maar ik weet zeker dat ik de volgende keer met hetzelfde bonkende hart, trillende benen en duizeligheid in die stoel ga liggen. Ik ben als de dood voor de tandarts, maar gelukkig is de mijne heel lief.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid