Ook zij kan alleen remmen met behulp van paalachtigen of door al 100 meter voor het bewuste stopmoment anticiperend uit te drijven.

Sinds een tijdje zijn mijn buuf en ik enorm sportief bezig. Zij om de gevolgen van twee zwangerschappen subtiel van het lijf te laten verdwijnen als sneeuw voor de zon, ik omdat ik gewoon te lang teveel heb gegeten en dat geweldig strakke lijf van me terug wil.
We lopen ongeveer twee keer in de week hard en verder lopen we ook nog ongeveer twee keer in de week hard. Echt heel intensief allemaal.
Nou had ik laatst eens nieuwe skates gekocht, want met die plastic Bauers die al jaren in de schuur staan te stinken onder een spinnenweb met de sokken van toen er nog in, durfde ik me niet meer te vertonen. Daarbij komt nog dat ik altijd héééle dikke sokken aan moest wilde ik na een paar kilometers rollen nog fatsoenlijk in normale schoenen kunnen lopen zonder blarenleed en beurse plekken.
Mijn nieuwe exemplaren rollen eigenlijk vanzelf, dus om flink wat calorieën te verbranden heb ik nu het gevoel dat ik een rondje Brabant moet maken, maar pijn aan de voeten, nee, al had ik het gewild. Dat vanzelf rollen is in zekere zin positief, maar als je zo atletisch en angstvrij aangelegd bent als ik vraag je je soms af hoe je zonder enige remvaardigheid tot stilstand moet komen als je in een rotvaart op een op rood staand verkeerslicht af scheurt. Help?

Maar ik dwaal af. Dus om terug te komen op “mijn buuf en ik”, sportief als wij nog steeds zijn, gingen we voor de broodnodige afwisseling skaten. Ook zij kan alleen remmen met behulp van paalachtigen of door al 100 meter voor het bewuste stopmoment anticiperend uit te drijven. Een poging tot remmen met het standaard gemonteerde remblokje resulteert in een abrupte klap op het achterhoofd. Een poging tot remmen door het dwars plaatsen van de ene skate achter de andere eindigt in een spagaat. En ik kan geen spagaat!

Gewapend met knie-, pols- en elleboogbeschermers, maar zonder helm (zulke retards zijn we nou ook weer niet) gingen we dan. Ik op mijn snelheidsduivels, zij met afgeplakte enkels op haar onder het stof bedolven, plastic merkloze apparaten. Voordeel: zij moest moeite doen en had in ieder geval het gevoel dat de kilo’s er vanaf vlogen.
Een groot geluk; weinig beren op de weg, want zondagavond, dus praktisch geen verkeer in deze buitenstedelijke uithoek waardoor rode verkeerslichten genegeerd konden worden. Een totaalscore van 1 klap van een paal in mijn middenrif om tot stilstand te komen mag verwaarloosbaar genoemd worden.

Een flinke wind stond er wel, dus na een paar kilometers leek alsof buuf niet meer vooruit te branden was. De enorme inspanning die zij leverde stak des te heftiger af tegen de soepelheid waarmee ik me voortbewoog. Af en toe keek ik nog maar even om om te constateren dat zij 30 meter achter me stapvoets en met wild benenwerk tierend achter me aan kwam, bergafwaarts.
Sportiviteit en onhandigheid leken elkaar een hand te kunnen geven. Ik dacht nog: ‘tijdens het hardlopen maakt ze toch echt een andere indruk!’
Buuf begon ook sterk vraagtekens te zetten bij de situatie. Na nog eens 100 meter kwam ze tot stilstand -remmen hoefde niet eens- bij een paaltje en stak een skate omhoog om het draaivermogen van de wieltjes eens nader te bestuderen. En, hoezee!, het lag echt niet aan buuf: een oververhit en verteerd wieltje had al zijn hardheid verloren en kon eigenlijk zo van de lager getrokken worden en rollen, ho maar.
Vol doorzettingsvermogen ging ze verder, de laatste anderhalve kilometer naar huis. Ik keek met tranen biggelend over mijn wangen en een buitenproportionele plasaandrang af en toe om om haar te zien strompelen. Weer 500 meter later was de maat vol, het grof vuil ging uit en lopend op sokken eindigde deze held. Een stuk appeltaart had ze wel verdiend!

Bekijk alle logs van Nicky