Alles uit het leven van Freek de Geus verdwijnt; zijn baan bij de krant, zijn zoon, zijn minnaressen, alles wat hem vreugde brengt. De enige constante factor in zijn leven is zijn vrouw Kythia, maar zij maakt hem langzaam kapot.

Ooit was Freek een gerespecteerd journalist bij de Nieuwe Koerier. Hij is nog steeds goed in zijn vak, maar de krant wil verjongen en daar horen geen oude journalisten bij. Freek krijgt nog een jaar en dan moet hij met prepensioen. In het jaar dat hem nog rest, wordt hem elke werkdag opnieuw duidelijk gemaakt dat hij oud en overbodig is. Zijn artikelen blijven op de plank liggen en de artikelen die wel geplaatst worden, moet hij echt voor vechten.

Thuis staat zijn lieftallige vrouw Kythia altijd klaar om zijn rotgevoel te vergroten. Wat hij ook doet, het is nooit goed. Als hij 's ochtends geen ontbijt voor haar klaarmaakt, vindt ze hem een egoïstische hufter en als hij wél ontbijt klaarmaakt, wil hij haar vergiftigen en behandelt hij haar als een kind. Door de jaren heen heeft Freek een manier gevonden om met Kythia haar woede-uitbarstingen om te gaan; hij zwijgt. Dat zwijgen drijft haar alleen maar meer tot waanzin en zo is het bij de De Geusjes thuis altijd gezellig. Toch is Kythia buiten haar woede-uitbarstingen om een best aimabel mens. Haar vrienden, collega's en zakenpartners lopen met haar weg, want haar achterlijke gedrag lijkt ze voor Freek alleen te bewaren. Toch kan ze het niet laten om in gezelschap af en toe denigrerende opmerkingen over Freek te maken, waardoor veel mensen hem een beetje zielig vinden.

Allicht komt het doordat hij al jarenlang door Kythia voor sukkel uitgemaakt is en op zijn werk overbodig is verklaard, maar Freek ís ook een sukkel. Hij vlucht in cynisme (voor de lezer erg vermakelijk), maar laat zich gewoon door zijn baas en door zijn vrouw koeioneren (voor de lezer onbegrijpelijk). Als hij bij de krant weg is, besluit hij naar Berlijn te gaan om daar een boek te schrijven. Met dit boek wil hij de wereld voor eens en altijd laten zien dat hij geen sukkel is. Tijdens zijn verblijf in Berlijn stuit hij voor het eerst in zijn leven op een heuse scoop, van een enorme omvang. Maar kan de sukkelige Freek het wel aan om zijn neus te steken in de zaken van zeer machtige en criminele mensen?

Auteur Ben Haveman heeft met Freek een geweldig personage gecreëerd. In Freek zijn hoofd klopt alles, hij weet alles beter, maar in de praktijk is het eigenlijk een prutser. In plaats van dat Freek zijn kennis en kunde gebruikt om zijn levensvreugde te verhogen, maakt hij heerlijk cynische opmerkingen en blundert ondertussen voort. Nu hoef ik het niet altijd eens te zijn met romanpersonages, maar het feit dat Freek alle ellende van Kythia maar blijft slikken, begint me naarmate het boek vordert steeds meer tegen te staan, hoe vermakelijk ik de scheldtirades van Kythia ook vind. Je bent bijna geneigd om tegen de pagina's te schreeuwen; "kom op man! Zet dat wijf gewoon één keer op haar plek!'. Als het de bedoeling van de auteur was om deze emotie op te roepen bij de lezers, is hij er bijzonder goed in is geslaagd.

Los daarvan leest het verhaal als een trein, al had ik soms wat moeite met de chronologie. Dan is Freek weg bij de krant, dan werkt hij er weer, dan is hij met Kythia op vakantie in Italië, dan is hij in Berlijn, vervolgens met Kythia in Spanje en dan gewoon weer thuis. Ik denk graag na tijdens het lezen, maar bij deze vele flashbacks en flashforwards raakte ik af en toe de draad een beetje kwijt. Maar het zij de schrijver vergeven, want ongeacht de locatie, de avonturen van Freek zijn erg fijn opgeschreven en zijn een feest om te lezen. Niet in de laatste plaats door de verschillende mensen die opduiken in zijn leven, met de bizarre Lenie Plakke als hoogtepunt (of dieptepunt, vanuit Freek zijn standpunt.)

'Alles voor de dakgoot' heeft me enorm aan het lachen gemaakt, ook al vond ik het einde ietwat tegenvallen. Het boek krijgt dan ook drie van de vijf roze kogels.

Bekijk alle logs van Judith