Zodra Haro merkt dat zijn vrouw hem een sombere zeikerd vindt en zijn collega's ook niet echt om zijn cynische opmerkingen kunnen lachen, besluit hij bij Milestone een bewustwordingscursus te volgen. Deze cursus moet hem leren 'meer uit zijn leven te halen'. Maar is er wel meer?

Haro is nooit een vrolijke jongen geweest, maar het valt hem steeds zwaarder om zijn chagrijn te onderdrukken. Hij bekt zijn leerlingen af, zijn collega's kunnen niet lachen om zijn cynische opmerkingen en zijn vrouw draait steeds meer uren op haar werk, om maar weg te zijn bij die sombere zeikerd. Zijn altijd vrolijke collega Bepke vertelt over Milestone. Een instituut waar zij heel goede ervaringen mee heeft, al doet ze een beetje mysterieus over de inhoud van de cursus.

Aanvankelijk staat Haro sceptisch tegenover de cursus, maar hij merkt wel dat Bepke haar vrolijkheid, positiviteit en open houding bijzonder aanstekelijk zijn. Hij besluit dan ook mee te doen aan de 'First Mile', al vindt hij het moeilijk om zijn scepsis los te laten. Hoe mooi hij de Egyptische trainer Nashwa ook vindt en hoe ge-wel-dig zijn medecursisten het ook vinden om hun ellende te sharen, Haro vindt het lastig om zich over te geven aan de cursus. Het helpt ook niet dat zijn toegewezen buddy Sabina een nogal sterke mening heeft over de inhoud van de cursus en dan met name over assisten-trainer Foekje, die door Sabina Fuk-Ya wordt genoemd.

Maar omdat Haro weet dat er iets moet veranderen, doet hij op zijn eigen manier zijn best. Al weigert hij om net als zijn medecursisten gewoon alles te slikken wat de trainers van hen vragen. Echter is volgens Milestone juist die kritische houding zijn probleem. Steeds meer mensen uit zijn groepje beginnen dan ook kritiek te leveren omdat hij 'niet gezellig meedoet' en 'het verpest voor de rest'. De cursus bestaat uit twee lange avonden en vervolgens twee volle dagen en Haro vraagt zich af of het wel zin heeft om nog langer met zijn armen omhoog door de deuropening te rennen, mee te huilen met andermans ellende, als een kikker door het gangpad te springen (want dat is spontaan!) en continu naar drakerige muziek uit de jaren '70 en '80 te luisteren. Toch bereikt hij uiteindelijk zijn breakthrough (door de trainers steevast uitgesproken als breektroe), alleen niet op de manier die Milestone van hem eist.

Persoonlijk ben ik dol op bewustwordingscursussen. Met een groepje mensen doe je de meest vreemde activiteiten, leer je dingen over jezelf die je nog niet wist en een week na de training valt iedereen weer terug in oude gewoontes. Het is altijd schokkend om te zien hoeveel mensen klakkeloos alles voor waar aannemen wat in dit soort cursussen wordt verteld. In haast elke cursus - dus ook in de fictieve (?) van Milestone - zit een kern van waarheid. Maar vaak slaan de goedbedoelende trainers er net even in door. Ze willen een beter leven voor hun cursisten, maar dan wel op hun manier.

Auteur Hans Schellekens heeft de voor- en nadelen van zo'n cursus treffend opgeschreven. Ik heb enorm gelachen om Haro's medecursisten, die niets anders willen dan speciaal zijn, maar een stuk gelukkiger zouden worden als ze zich er gewoon bij neerleggen dat ze gemiddeld zijn. Schellekens heeft de 'dolende zielen' perfect weten te beschrijven, net als de dwingende manier waarop de trainers hen proberen te helpen. Van sommige personages heb ik echt genoten, en ik heb een aantal maal hardop geschaterd.

De grootste complimenten voor Schellekens gaan echter naar zijn beschrijvingen van het innerlijke conflict van Haro tijdens de cursus. Hij wil niet langer een sombere zeikerd zijn en gewoon leuk en gezellig meedoen, maar merkt al snel dat deze cursus hem niet kan brengen wat hij zoekt en dat hun aanpak simpelweg niet correct is. Maar! Hij is altijd de zeikerd, altijd de cynicus. Allicht moet hij zich inderdaad maar gewoon overgeven en meedoen aan de meest belachelijke oefeningen, waarvan hij op voorhand al weet dat ze bij hem geen 'breektroe' zullen realiseren.

'De cursus' is een enorm goed geschreven boek, en leest als een trein. Leuk en herkenbaar voor iedereen die wel eens een cursus heeft gevolgd en een geweldige nieuwe wereld voor mensen die nooit naar zo'n cursus zijn geweest. Het boek krijgt dan ook vijf van de vijf roze kogels, al is het alleen al voor de namen van de cursisten en trainers; Foekje, Vrouwtje, Freukje, Botte, Kekke, Margriet, Elle en Marie Claire.

Uitgeverij Querido
9 juni 2011
248 bladzijden

Bekijk alle logs van Judith