Verre Vrienden van Robbert Welagen staat in mijn top 25 van meest favoriete boeken. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar nieuw werk van zijn hand en met Porta Romana heeft hij me geenszins teleurgesteld.

Sommige mensen in mijn omgeving houden wel van lezen, maar niet van literatuur. Ze vinden het te zwaar, te taai. Literatuur kan inderdaad hard werken zijn, zo ben ik zelf ooit afgehaakt bij Nobelprijswinnares Elfriede Jelineks De contracten van de koopman, omdat ik me er echt doorheen moest worstelen. Bij andere auteurs kan ik me enorm storen aan geforceerde archaïsche zinnen en vele verwijzingen naar klassiekers, zodat je als lezer begrijpt dat je met Echte Literatuur te maken hebt.

Allicht daarom ben ik zo gecharmeerd van het werk van Robbert Welagen. Hij bewijst dat literatuur kunstig mooi kan zijn, zonder dat je hoeft te vechten om het boek door te komen. Zijn verhalen zijn stuk voor stuk kunstwerken. Zijn taalgebruik, de manier waarop zijn personages zich ontwikkelen tijdens het verhaal, de sfeer die hij weet te creëren en de heftige emoties die hij bij je op weet te roepen - het klopt allemaal. Door geen woord te veel of te weinig te gebruiken, lezen zijn boeken als een trein en zijn tegelijkertijd ontzettend mooi.

Porta Romana is net als Verre Vrienden een meesterwerk, zonder 'moeilijk' te zijn. Emilio Lastrucci wordt ontvoerd en loopt bij zijn ontsnapping een aantal verwondingen op. Hij loopt mank en hij is een deel van zijn geheugen kwijt. Hij start een zoektocht naar zijn verleden en reist af naar zijn geboortestad Florence. Zijn ouders zijn overleden en hij kan zich niet meer herinneren wie zijn jeugdvrienden waren, dus het is behoorlijk lastig om te achterhalen wie hij was en wie hij is. Hij heeft nog een paar vage herinneringen, maar wat ze betekenen is hem niet duidelijk.

Zijn tante blijkt nog te leven en hij gaat bij haar op bezoek. Ze vertelt hem over Giulia, een meisje waar hij muziekles had en erg op verkikkerd was. Hij besluit haar te zoeken, maar zijn eerste aanknopingspunt levert niets op en het spoor loopt dood. Hij besluit door te reizen naar Rome, waar hij heeft gestudeerd. Hier stuit hij per toeval op een vrouw die hem meer kan vertellen over zijn verleden, maar zijn geheugen komt niet terug.

Emilio gaat door met zoeken, maar hoe betrouwbaar zijn herinneringen eigenlijk? En heb je nog wel iets aan het heden en de toekomst zonder verleden?

***
Robbert Welagen heeft de zoektocht van Emilio zo bizar mooi beschreven, dat ik tijdens het lezen ook even vergat wie ik ben en waar ik vandaan kom. Niet alleen werd ik ondergedompeld in een bloedstollend mooi geschreven verhaal, maar ik werd ook aan het nadenken gezet over het nut van herinneringen en de betrouwbaarheid van deze creatieve reconstructies van gebeurtenissen uit het verleden.

En daar houd ik van. Verhalen die op een niet belerende wijze niet alleen enorm fijn zijn om te lezen, maar je en passant ook nog iets leren. Porta Romana krijgt net als zijn voorganger Verre Vrienden vijf van de vijf roze kogels. Twee compleet verschillende verhalen, maar beide oh zo mooi.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
Juni 2011
156 pagina's

Bekijk alle logs van Judith