Een snerpende gitaar, een dompende contrabas en een oude man, de blues. Ik sluit mijn ogen en zie de noten dansen. Ik voel de trilling van de snaren door mijn huid dringen. Ik zie de man zingen over his mothers bad luck child.

Ik sta in het midden van mijn kamer, voel de leegte om me heen. Ik ben alleen, met mijn lover de muziek. Mijn armen glijden langzaam van boven, langs mijn lichaam, over mijn heupen die vloeiend de beweging volgen, op het dompen van de bas, op het zingen van de stem. Als een slak zo langzaam ga ik op in de noten. Compleet verliefd op niets dan het geluid, bedrijven mijn armen de liefde met mijn lichaam.

Ik draai eens rond, voel met mijn handen de zachtheid van mijn haar. Ik grijp het vast, slinger het rond, laat het langs mijn gezicht weer omlaag glijden. Ik hoor nog steeds de snerpende gitaren, de dompende contrabas en een oude man. Niets heb ik hier nodig behalve mijzelf en de muziek.

Ik ben, zoals vele anderen, verliefd op muziek. Maar niet alle muziek, sommige muziek. Er is een hoop muziek waarvan ik moet kotsen. Geef me een Grad Damen of een André Hazes en mijn humeur is verpest. Maar van andere muziek kan ik genieten, voel ik de endorfine in mijn lichaam gieren bij elke noot die door mijn boxen klinkt. Ik kan avonden lang verdrinken in melodiën en ik kan uren dansen met mezelf.

Ik hoor mijn oordoppen nog nakraken in mijn oren als ik ze heb fijn gekneed en in mijn oor heb gefrot. Ze zetten uit en langzaam verdwijnt het ruizen van mijn koelkast uit mijn gehoor. Nog een paar millimeter en ik hoor zelfs het tikken op mijn toetsenbord niet meer. De stilte vervult mijn oren als een hamburger een maag. Met de stilte komt een rust, waar mijn hoofd altijd chaotisch van de ene gedachte op de andere springt hoor ik nu niets dan wit. Wit is het geluid dat niet tot mijn gehoor doordringt, wit is de nevel die mijn gedachten heeft stil gelegd, wit voelt de ervaring van geen geluid. Ik sluit mijn ogen en verdwijn in de witte wereld van niets.

Ik kan genieten van de stilte zoals ik kan genieten van muziek. Ik kan een hele avond met mijn oordoppen in door het huis lopen en niks missen. Ik kan uren in mijn raamkozijn naar buiten staren zonder iets te horen, misschien zacht getsjilp wat net zo schel is om door mijn grote groene, kneedbare schuimrubberen doppen heen te komen. Soms roep ik naar de vogel, misschien jaag ik hem dan weg. Kan ik rustig verder drijven in het stille bestaan zonder gehoor. Want soms is je helemaal afsluiten van de buitenwereld een beademing. Even helemaal weg, fuck Center Parks, ik heb oordoppen.

Gehoor is in mijn beleving de beleving van je leven. Muziek maakt emoties los, stilte laat de drukte verdwijnen, het tjilpen van een vogel kan de hemel betekenen. Het ruisen van de wind door de bladeren, een kabbelend beekje of de discotheek die je al op honderd meter afstand hoort bonken. Geluid is verdomd bijzonder, sta er eens wat vaker bij stil.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid