Ik ontwikkel een verslaving. Het begint te voelen als een ziekte. Koortsachtig probeer ik de symptomen te bestrijden. Hou me tegen! Ik ben werkloos! Dit. Kan. Niet.

Werk zoeken is een fulltime bezigheid. Zeggen “ze”. Dag in dag uit hoor ik internet af te struinen, al zoekende naar díe baan die bij me past. Op jacht naar de vers geplaatste vacature die gisteren nog niet online stond. Informatie vergaren over de organisaties, brieven schrijven, blaren op de vingers van het klikken met de muis op de verzendknop, en weer op zoek naar een volgend doelwit.
Mijn ervaring leert helaas: er komen niet elke dag interessante, voor mij gepaste vacatures bij. Open sollicitaties zijn ook nog een optie, daar ga ik me ook aan wagen, met het volste vertrouwen zelfs. Ook al ben ik een starter.
Maar me een hele dag, een héle dag, elke dag, élke dag, een werkweek lang, een wérkweek lang verschransen achter (of voor, hoe je het ook graag gehad had willen hebben geworden gedaan geweest gemoeten) de computer, neen, dat gaat me zelfs als werkloze echt te ver.

Tussendoor kan alles, ik hou van tussendoor. Even lunchen met een vriendin, want eten moet ik toch, niewaar? Een boodschap doen voor het avondeten en koopjes bij drogisterijen afgaan voor moeders zodat ik het lieve mens een beetje kan ontlasten van de haar zichzelf opgelegde taken, tijd genoeg, toch? Al zijn deze tussendoorse activiteiten op zichzelf niet schadelijk, ik weet er wel een onverantwoorde situatie van te maken. Je moet mij namelijk niet, met of zonder geld op de bank, langs winkels laten lopen. Lees: kledingwinkels.
In het centrum loop ik steevast op mijn vooraf vastgestelde doelen af, maar in mijn rechter ooghoek lonkt de ingang van de winkelpassage. Mijn rechter mondhoek krult voorzichtig trillend een tikkeltje omhoog. Nee, vóór je kijken! Doooor!
Ik loop door, nu met loodzware benen, maar ik loop nog. En dan ben ik nog niet eens bij mijn eerste doel gearriveerd, zie ik in dezelfde ooghoek als een paar minuten geleden, de tweede ingang van de passage opduiken. Ook mijn linkermondhoek begint vervaarlijk te trillen, gezellig met de rechtse mee. Mijn handen beginnen te trillen, en dat zonder zware tassen. (Die moeten nog komen ja! Nee nee nee! (Ter informatie: dit was even een vluchtige kijk in mijn schizofrene persoonlijkheid.))
Eindelijk met de eerste boodschappen in de hand, trots op mijn doorzettingsvermogen, lijkt het me opeens niet echt kwaad kunnen als ik even een kijkje neem in de etalages van mijn favoriete shops.

Etalages. Hoe doen ze het? Een viertal paspoppen kijkt me leeg aan. Maar toch die blik, die doet ‘t ‘m. Met die jurkjes. Ze kijken naar me, ze lijken mijn ogen uit hun kassen en mijn tong uit mijn mond te willen zuigen. Wat een aantrekkingskracht. Sta ik dan, Miss Lekkerbek. Met beide mondhoeken fier omhoog gekruld huppel ik de winkel in. Ik weet dat de exemplaren in de etalage toch te duur voor me zijn. Ze zijn namelijk van de nieuwe collectie, dus veel kooprisico loop ik niet. Ik mag er best naar kijken, de stof even door mijn vingers laten glijden, me inbeelden hoe de pasvorm soepel om mijn lijf zou vallen. Ja, te duur. Het is niet anders.
Maar dan: een rek met artikelen voor de halve prijs uit de voorjaarscollectie…

Met een tas vol nieuwe aanwinsten loop ik met het schaamrood op mijn kaken, een hartslag van 180 per minuut en een ferme grijns op m’n gezicht de winkel uit.
De volgende keer nog maar eens naar zo’n jurk kijken, die waren toch ook wel echt top, maar ik heb me in weten te houden. Knap. Knap ziek.

Bekijk alle logs van Nicky