En dan zou ik hier gaan vertellen over hoe vreselijk mijn sollicitatiegesprek was. Over hoe lastig de vragen waren die ze stelden, over hoe ik met klamme handjes mijn theekopje met 120 km/h ronddraaide en over hoe ik zomaar een woord niet kende wat de manager gebruikte – daar schaam ik me nog steeds voor.

Over hoe ik eigenwijs zei dat ik het wiel niet opnieuw hoef uit te vinden toen ze me vroegen hoe te handelen in een bepaalde situatie. En hoe ik nog eigenwijzer meldde dat ik vond dat sommige vragen maar vaag waren. Over hoe zenuwachtig ik werd toen ik zag wie mijn concurrenten waren – Oud! Ervaring! Shit!- en hoe rood mijn hoofd was toen ik uiteindelijk na anderhalf uur de deur weer uitliep… Kan ik allemaal vertellen. Maar wat maakt het uit. Ik heb een nieuwe baan. Jeej!

Ik heb een nieuwe baan. Ik juich en ik huiver. Ik heb een nieuwe baan. Ik glimlach en pink een traantje weg. Want ik neem afscheid van mijn eerste echte grotemensenbaan. Waar ik ooit begon als onwetende stagiaire en waar ik nu wegga als ervaren hulpverlener. Waar ik ooit optimistisch begon maar waar ik diepe dalen heb gekend. Waar ik heb gelachen, gehuild, geschreeuwd en gezwegen. Ik neem afscheid van mijn collega’s waar ik werkelijk álles mee meegemaakt heb. Ik neem afscheid van ‘beginnende’…

En ik start. Ik start aan een nieuw baan. Niet langer als broekie, maar als ervaren hulpverlener waar ze iets van verwachten. Ze verwachten deskundigheid, ze verwachten kennis, ze verwachten professionaliteit. Maar hopelijk verwachten ze ook mijn lachsalvo’s, mijn hilarische grappen op verkeerde momenten, mijn tranen als het soms nodig is. Hopelijk verwachten ze ook mijn mening die gehoord moet worden, mijn rust die bewaard moet blijven en mijn betrokkenheid die ik onvoorwaardelijk inzet.

Ik heb een nieuwe baan. Ik vind het doodeng, maar laat maar komen! Want in mijn tweede grotemensenbaan ga ik het helemaal maken!

Bekijk alle logs van Marijke