Kathy en haar vrienden Tommy en Ruth groeien op op Hailsham, een bijzondere kostschool. Ze hebben geen ouders, alleen elkaar en de begeleiders. Ze weten dat ze speciaal zijn, anders zijn, maar hoe precies weten ze niet.

Voor de kinderen van Hailsham zijn er eigenlijk maar een optie voor hun toekomst; ze worden verzorger en daarna donor. Ze weten dat dit voor hen vast ligt, maar toch dromen sommigen van een andere toekomst. Zo zou Ruth dolgraag in een mantelpak in een glazen kantoor willen werken, maar in het bijzijn van de begeleiders wordt daar nooit over gepraat.

Waar wel veel over gepraat wordt, is het belang van kunst, de kinderen worden enorm gestimuleerd in hun creativiteit. Ze knippen, plakken, schilderen, beeldhouwen en dichten. Hun mooiste werken worden door de mysterieuze Madame meegenomen naar haar even zo geheimzinnige galerie. Kortom, kunst is erg belangrijk, al begrijpen de kinderen niet waarom. Toch wordt Tommy erg gepest als blijkt dat hij kunstzinnig lang niet zo gezegend is als de andere kinderen op Hailsham. Kathy probeert hem te helpen en hun vriendschap verdiept zich. Geheel tegen de verwachtingen in, krijgen Tommy en Kathy geen verkering, maar Ruth slaat hem aan de haak. Voor Kathy verandert dit weinig, ze blijft met beiden bevriend.

Als de drie Hailsham verlaten, groeien ze uit elkaar en verliezen ze elkaar uit het oog. Eenmaal volwassen begrijpen ze eindelijk wie ze zijn en wat hun levensdoel is. Allen zijn klonen van echte mensen, "gekweekt" als orgaandonoren. Ze werken eerst als verzorgen voor de klonen die al doneren en daarna worden ze zelf donor, tot ze uitgedoneerd raken...

Op een dag komen ze alledrie weer samen, maar het samenzijn verloopt moeizaam. Ruth en Tommy zijn bijna uitgedoneerd, en Kathy werkt nog steeds als verzorger. Ruth probeert de fouten uit het verleden te herstellen en Kathy en Tommy krijgen eindelijk een relatie. Maar zijn ze op tijd? Is het niet veel te laat om gelukkig te kunnen worden en is geluk voor mensen zoals zij überhaupt wel weggelegd?

Toen ik hoorde dat dit boek over orgaandonorklonen ging, verwachtte ik een science fictionverhaal. Ik had het mis. 'Laat me nooit alleen' gaat over leven, liefde, vriendschap en gemiste kansen en de hoofdpersonen zijn toevallig klonen.

Allicht door mijn gekleurde verwachtingen, stelde het boek ietwat teleur. Kazuo Ishiguro schrijft voornamelijk over de relaties tussen Kathy, Ruth en Tommy, terwijl ik veel liever wilde lezen over het mysterieuze Hailsham, de rol van Madame, het belang van kunst en het hoe en wat van het klonen. Deze vragen worden min of meer beantwoord, maar het zwaartepunt van het verhaal ligt toch bij de vriendschap tussen Kathy, Ruth en Tommy. Daar ik Ruth een nogal vervelend personage vind, had die balans van mij dus wel anders gemogen.

Allicht is de film beter, want 'Laat me nooit alleen' is sinds eind april in de bioscoop te zien, met Keira Knightley als Ruth.

Het boek krijgt van mij drie dikke roze kogels, want het leest als een trein en is boeiend tot de laatste pagina.

Uitgeverij Atlas
2005
304 pagina's

Bekijk alle logs van Judith